Ἐτικέττες

,

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η Κοίμηση της Θεοτόκου Τοιχογραφία Ι.Ναού Αγ.Γεωργίου Κυψέλης

Η εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας έχει ιδιαίτερη θέση μέσα στο ετήσιο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας που συνδέεται άμεσα με την μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας μας στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας. Αν η πρώτη γυναίκα της δημιουργίας του Θεού, η Εύα, με την ανυπακοή της μαζί με τον Αδάμ, μας οδήγησαν μακρυά από τον Παράδεισο, με την έλευση του θανάτου στη ζωή μας, η υπακοή της Παναγίας μας στο θέλημα του Θεού μάς οδήγησε στην Ανάσταση της ανθρωπίνης φύσεως στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και κατά συνέπεια ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η Παναγία μας την ημέρα του Ευαγγελισμού, της ανακοινώσεως της καλής αγγελίας της εν Χριστώ σωτηρίας μας από τον θάνατο από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, απάντησε με πολύ ταπείνωση και ευσέβεια να δώσει προτεραιότητα στη ζωή της στο θέλημα του Θεού: «γένοιτο μοι κατά το ρήμα Σου». Γι’ αυτό και στον ύμνο της εορτής των Εισοδίων της Παναγίας, ψάλλουμε «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…».

Οι πρωτόπλαστοι έδωσαν προτεραιότητα στο δικό τους θέλημα, όπως κάνουν σήμερα πολλοί αμαρτωλοί άνθρωποι, που είναι υπεύθυνοι για τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, όπως είναι η φτώχεια και η δυστυχία, οι ασθένειες, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολλών καταπιεσμένων συνανθρώπων μας, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η διαφθορά. Γι’ αυτό καθημερινά στις καθημερινές μας προσευχές, όπως στην Κυριακή προσευχή, «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς….”, καλούμαστε όλοι μας να δώσουμε προτεραιότητα στη ζωή μας στο θείο θέλημα του Θεού: «γεννηθήτω το θέλημα σου». Η έλευση της Βασιλείας των Ουρανών ανάμεσα μας ξεκινά με την επικράτηση του θελήματος του Θεού στην καθημερινή μας ζωή. Το θέλημα του Θεού, μας λέει ο Απόστολος Παύλος, είναι η σωτηρία μας: «ο Θεός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Με την ανυπακοή των πρωτοπλάστων εισήλθε στην ανθρώπινη φύση το προπατορικό αμάρτημα, όπου όλοι οι απόγονοί τους έχουν πλέον την ροπή προς την αμαρτία με την αμαύρωση του «κατ’ εικόνα Θεού», που δημιουργήθηκε αρχικά ο άνθρωπος από τον Τριαδικό Δημιουργό του. Κατά τον ίδιο τρόπο με την υπακοή της Παναγίας μας και την θέωση της ανθρωπίνης φύσεως που έδωσε η Παναγία μας στον Υιό και Λόγο του Θεού, όλοι οι άνθρωποι που βαπτίζονται στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και ακολουθούν το άγιο παράδειγμα της Παναγίας μας να λένε στην κλήση του Θεού «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου», δίνοντας προτεραιότητα στη ζωή τους στο θείο θέλημα του Θεού, δηλαδή στις θείες του εντολές, τότε μπορούν να νικήσουν τον θάνατο της αμαρτίας και να εισέλθουν  στην Βασιλεία των Ουρανών. Γι’ αυτό τους χώρους που θάβουμε τους νεκρούς μας πλέον στον χώρο της Εκκλησίας τους ονομάζουμε Κοιμητήρια και όχι νεκροταφεία. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, ως φυσικός θάνατος για να μη διαιωνίζεται το κακόν, είναι προσωρινός μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού, όπου όλοι μας θα έχουμε αδιάφθορο σώμα όπως το αναστημένο σώμα του Ιησού στην ηλικία των τριαντατριών ετών. Αυτοί που ζουν σ’ αυτό τον κόσμο σύμφωνα με τις θείες εντολές του Ιησού Χριστού θα ζουν αιώνια στον Παράδεισο. Κι αυτοί που ζουν μακρυά από το Θεό και πεθαίνουν χωρίς να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους, όπως οι αμετανόητοι φονιάδες, οι κλέφτες, οι κακούργοι, οι λαοπλάνοι, οι πόρνοι, οι μοιχοί, οι ψεύτες, αλλά κι όλοι εκείνοι που μπορούν να βοηθήσουν τους πονεμένους συνανθρώπους τους και το αποφεύγουν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής θα ζουν αιώνια στην Κόλαση, μακριά από το ζωοποιό φως του Χριστού, εκεί που κυριαρχεί ο τριγμός των οδόντων. Και φυσικά η φιλανθρωπία μας και η αγάπη μας προς τον άλλο είναι μια επένδυση για την αιωνιότητά μας.

Η Παναγία μας διεδραμάτισε σημαντικό και κορυφαίο ρόλο στην όλη ιστορική εμφάνιση, της πίστεώς μας, του Χριστιανισμού, στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας. Η όλη της ζωή είναι ένα αξιοθαύμαστο γεγονός, στην πραγματικότητα ένα θαύμα του Θεού. Γεννήθηκε με θαυματουργικό τρόπο από πολύ ηλικιωμένους, αλλά πολύ ευσεβείς και πιστούς γονείς, τους οποίους η Εκκλησία μας ονομάζει Θεοπατέρες, τον  Ιωακείμ και την  Άννα. Η Εκκλησία μας, αναφερόμενη στην γέννηση της Θεοτόκου, τονίζει ότι η γέννηση της  «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη» διότι εξ αυτής «ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης» δηλαδή ο Ιησούς Χριστός που μας έσωσε.

Η πράξη της Παναγίας μας να απαντήσει θετικά στην κλήση του Θεού για τη σωτηρία μας δεν είχε ατομικό χαρακτήρα. Είχε χαρακτήρα συλλογικό, απαντά εκ μέρους ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί έπρεπε να διαφυλαχθεί το αγαθόν της ελευθερίας που ο Θεός χάρισε στους πρωτοπλάστους, το αυτεξούσιο. Έτσι το έργο της θείας Οικονομίας διά την εν Χριστώ σωτηρία μας πραγματοποιείται και με τη δική μας ανθρώπινη συνγκατάθεση. Η Παναγία μας ως ο κορυφαίος ευσεβής άνθρωπος της παγκόσμιας κοινωνίας με την παρουσία της από της μικράς της ηλικίας στον χώρο του Ναού των Ιεροσολύμων, έστω και ορφανή, προσευχόμενη και δεόμενη για όλους μας, έγινε η «Κεχαριτωμένη», έγινε η «ανύφευτη Νύμφη», που έδωσε την δική της σάρκα στον Υιό και Λόγο τού Θεού διά την εν Χριστώ σωτηρία μας.

Ως άνθρωπος η Παναγία μας υπέφερε πολύ, έζησε την ορφάνια, που μπορεί να ζήσει το κάθε παιδί στην ηλικία της και στην συνέχεια, όσοι δεν μπορούσαν να δουν την παρουσία του Θεού στη ζωή της, όταν γέννησε στην φάτνη των αλόγων το Βρέφος Ιησού, ήσαν έτοιμοι να την πετροβολήσουν, ως άπιστη πλανεμένη γυναίκα που έμεινε έγκυος χωρίς να πατρευτεί. Κι αυτός ακόμη ο αρραβωνιαστικός της ήταν έτοιμος να την εγκαταλείψει. Ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ έμεινε μαζί της επειδή επενέβηκε ο Θεός στη ζωή του με τον Αρχάγγελο. Μόλις γεννήθηκε ο Κύριος, ο μεγαλύτερος δυνάστης της εποχής ο κακούργος βασιλιάς Ηρώδης κυνηγούσε το Βρέφος με ολόκληρο στρατό για να το δολοφονήσει. Τελικά σκότωσε χιλιάδες αθώα βρέφη.

Όταν διά τον φόβο των Ιουδαίων έντρομοι οι Μαθητές του Χριστού έτρεχαν να κρυβούν φοβούμενοι για τη ζωή τους, η Παναγία μας βρέθηκε στην πρώτη γραμμή κοντά στον Υιό της μέχρι τον Γολγοθά. Άγγιξε τα αθώα αίματα του Μοναχογιού της που έτρεχαν από τον παράνομο Σταυρό του Μαρτυρίου. Την έπνιγε το δίκαιο, γιατί ήταν σίγουρη ότι ο Υιός της ήταν αθώος. Είναι τραγικό και επώδυνο να βλέπεις το παιδί σου να πεθαίνει άδικα, ανυπεράσπιστος. Να τιμωρείται για πράγματα που δεν έκανε. Να βλέπει την κακία αμαρτωλών ανθρώπων και απατεώνων που χρησιμοποιούν μάλιστα και την πολιτική και στρατιωτική εξουσία της εποχής για την μεγαλύτερη αδικία που έγινε στον κόσμο. Να καταδικάζουν με την πιο ατιμωτική μορφή του θανάτου Εκείνον που ομίλησε για την δικαιοσύνη, για την αγάπη, για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την αλληλοβοήθεια των ανθρώπων. Όλη αυτή την αδικία και τον πόνο έζησε η Παναγία μας.

Η χαρά της Αναστάσεως όμως απάλυνε τον μεγάλο της πόνο. Η Παναγία μας διαδραματίζει πλέον κορυφαίο ρόλο στην οργάνωση της πρώτης Εκκλησίας. Στον χώρο που ζούσε γίνονται οι πρώτες συνάξεις των μαθητών του Χριστού, εκεί γίνεται η εκλογή του Ματθία στη θέση του προδότη Ιούδα, εκεί τελούνται οι πρώτες ευχαριστιακές συνάξεις, οι πρώτες Θείες Λειτουργίες. Η Παναγία μας καθοδηγεί τους πάντες με την ευσέβεια της και τις προσευχές της και την ακλόνητη πίστη της στο Θεό.

Ο άγιος Επιφάνιος επίσκοπος Κύπρου, εκφράζοντας την αποστολική παράδοση και τους Πατέρες της Εκκλησίας τονίζει ότι η Παναγία μας παραμένει για πάντα μαζί μας δεόμενη υπέρ της του κόσμου σωτηρίας και της των πάντων ενώσεως του σώματος των χριστιανών και όλων των ανθρώπων. Έτσι στο ύμνο της εορτής της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, τονίζεται ότι «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε, αλλά μετέστης προς τη Ζωήν μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου ταις ψυχαίς ημών».

Ο άγιος Επιφάνιος μας λέει ακόμη ότι η Παναγία μας με την Κοίμηση της και τη Μετάσταση της στους ουρανούς,  μοιάζει με την Βασίλισσα εκείνη που κάθεται στον θρόνο της σε ασφαλές κάστρο, που ποτέ της όμως δεν ησυχάζει όσο γνωρίζει ότι τα παιδιά της βρίσκονται ακόμη στην πρώτη γραμμή του πολέμου και κινδυνεύουν να χαθούν. Όσοι ακολουθούν τις θείες εντολές του Ιησού Χριστού γίνονται αδελφοί και αδελφές Του και κατά συνέπεια παιδιά τής Παναγίας μας που δέεται υπέρ της σωτηρίας μας.

Όπως μάλιστα μας λέει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», κι αυτό ισχύει πρώτιστα για το άγιο πρόσωπο της Παναγίας μας, που η Εκκλησία μας την τιμά ως την πρώτη ανάμεσα σε όλους τους αγίους μας.

Σήμερα λοιπόν, που ολοκληρώνεται ο εορταστικός κύκλος τής μεγάλης αυτής Θεομητορικής εορτής, τής Κοιμήσεώς της και ήδη πορευόμαστε και προετοιμαζόμαστε για μια ακόμη, την του Γενεθλίου της, αλλά και πάντοτε, σε κάθε στιγμή, σε κάθε ευκαιρία, ας προστρέχουμε στην χάρη της και ας την παρακαλούμε να δέεται για τη σωτηρία μας, το πολυτιμότερο αγαθό για τον πιστό, που εργάζεται με αυτόν τον σκοπό τον καλό του αγώνα σε αυτή τη ζωή και έτσι αν – Θεού θέλοντος – λάβει αυτή τη δωρεά, να χαίρεται και να ευφραίνεται μαζί της, μαζί με τους αγίους και τους σεσωσμένους, μαζί με τον Υιό της στην αιωνιότητα.

 

 

Διαφημίσεις