Ἐτικέττες

Τὸ Τίμιο Ξύλο ἀποτελεῖται ἀπὸ κέδρο, πεῦκο καὶ κυπαρίσσι, τὸ ὁποῖο οἱ προσκυνητὲς τῶν Ἁγίων Τόπων, τὸ συναντοῦν καὶ στὶς δύο μορφές του: τὴ φυσικὴ σὰν δένδρο καὶ στὸν Ἱ.Ν. τῆς Ἀναστάσεως, σὰν προσκύνημα, τὸ ἐμποτισμένο Τίμιο Ξύλο μὲ τὶς θεῖες ῥανῖδες αἵματος τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ. (Ζωντανὸ καθὼς ἀφομοιώνει θαυμαστά, τὸ φυσικὸ ξύλο ἀπὸ ἔτος σὲ ἔτος, ὁπότε δὲν ἐλαττώνεται), Ζωοδόχο (γιατὶ δέχθηκε τὸ Αἵμα τῆς Ζωῆς=Χριστὸς)  καὶ Ζωοπάροχο, ἐκ τοῦ πρώτου θαύματος (καὶ ὄχι μόνο) στὴν ἀνεύρεσή του ἀπὸ τὴν Ἁγία Ἑλένη, τῆς ἀναστάσεως τῆς νεκρῆς διερχόμενης Ἰουδαίας.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Σολομῶντος κόπηκαν ξύλα ἀπὸ ὅλη τὴν περιοχὴ μαζὶ μὲ πολλὰ κλαδιὰ αὐτοῦ τοῦ τρίκλωνου δένδρου, γιὰ νὰ κατασκευασθεῖ μὲ διαταγή του ἡ σκεπὴ τοῦ γνωστοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Οἱ μάστορες ὅμως, ὅπως καὶ νὰ ἔβαζαν τὸ συγκεκριμένο ξύλο δὲν ταίριαζε στὴν σκεπὴ καί, γιὰ τὴν αἰτία αὐτή, ὀνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς ἐργάτες ἄτιμο. Ἔτσι, οἱ Ἰουδαῖοι, ξεχνώντας (ὡς συνήθως) τὴν ἴδια τους τὴν παράδοση, ὅταν φώναζαν νὰ σταυρωθεῖ ὁ Κύριος διάλεξαν τὸν ἀτιμωτικὸ διὰ σταυροῦ θάνατο καὶ μάλιστα στὸ ‘’ἄτιμο’’- γι’ αὐτοὺς- ξύλο.

Ἡ παράδοση ὅμως αὐτοῦ τοῦ ξύλου ἔχει ὡς ἑξῆς:

Οἱ τρεῖς Ἄγγελοι στὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραὰμ ποὺ ἀπεικονίζουν ὀρθόδοξα τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, κρατοῦσαν ἀπὸ ἕνα ῥαβδὶ ὁ καθένας. Μὲ τὴν ἀναχώρησή τους, τὰ ‘’ξέχασαν’’. Ἡ Σάρρα τὰ ἔβαλε στὴ φωτιὰ γιὰ νὰ τὰ κάψει. Ἐπειδὴ ὅμως εἶχαν μιὰ ξεχωριστὴ εὐωδία, ὁ Ἀβραὰμ τὰ ἔβγαλε ἀπὸ τὴ φωτιὰ καὶ τὰ φύλαξε σὰν θεόσταλτο δῶρο.

1

Μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων, σώθηκε μόνο ὁ Λὼτ καὶ οἱ δύο κόρες του (ἔχοντας μείνει ἡ γυναῖκά του στήλη ἅλατος, ἐπειδὴ παρήκουσε τὴν ἐντολὴ ‘’φύγετε καὶ πίσω μὴν κοιτάξετε’’). Οἱ δύο κόρες, νομίζοντας ὅτι ὅλος ὁ κόσμος εἶχε καταστραφεῖ, μὲ πρόφαση τὴν διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ του, μέθυσαν τὸν πατέρα τους καὶ συνῆλθαν μαζί του.

2

Ὅταν ὁ Λὼτ τὸ κατάλαβε, καὶ ἀφοῦ ἔφτασε στὸν Ἀβραάμ, του ζήτησε συγχώρεση γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἔκανε. Τότε ὁ Ἀβραὰμ ἔδωσε τὰ τρία ‘’ἐξ οὐρανοῦ’’ μισοκαμένα ῥαβδιὰ νὰ τὰ φυτέψει καὶ τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ποτίζει καθημερινῶς μὲ νερὸ τοῦ Ἰορδάνου. Ἂν φύτρωναν, φυλλοβολοῦσαν καὶ γινόταν κανονικὸ δένδρο, θὰ ἦταν ἔνδειξη συγχώρεσης ἀπὸ τὸν Θεὸ πρὸς τὸν Λώτ. Κουβαλοῦσε λοιπὸν γιὰ τριάντα χρόνια νερὸ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, ποτίζοντάς του, ἕως ὅτου ἔβγαλε τελικὰ φύλλα καὶ φύτρωσε.

3

Ἡ μετάνοια λοιπὸν ποὺ κήρυττε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος βαπτίζοντας (ἐν ὕδατι) τὸν κόσμο στὸν Ἰορδάνη καὶ ἡ βάπτιση τοῦ Κυρίου ποὺ ἔγινε στὰ τριάντα Του χρόνια, ἔχουν σχέση μὲ τὰ παραπάνω συμβάντα. Στὸ σύμβολο τῆς πίστεως ὁμολογοῦμε «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», δείχνοντας ὅτι ἡ ὅλη θεία οἰκονομία συμπυκνώνεται στὴ ζωή μας, ὥστε τὰ γεγονότα ποὺ ἀναγράφονται στὴν Ἁγία Γραφή, νὰ μὴν μείνουν ὡς ἁπλά, παρελθόντα, ἱστορικὰ δεδομένα, ἔχοντας μόνο συναισθηματικὴ ἢ θρησκευτικὴ ἀξία, ἀλλὰ νὰ ἔχουν διαχρονικὴ ἀξία σὲ ὅσους προσεγγίζουν αὐτὴν τὴν πραγματικότητα ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ νὰ πορεύονται μάλιστα μὲ πνευματικὰ ἄφθαρτα (ὑπεράνω χρόνου) ἐφόδια στὴ ζωή τους.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες βλέποντας τὸ ξύλο στὸ κέντρο τοῦ παραδείσου τοῦ ὁποίου ἀπαγορευόταν ἡ βρώση καθὼς θὰ ἔφερνε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν παραδείσια ζωὴ ὑπακοῆς στὸ κράτος τοῦ θανάτου, τοποθέτησαν στὸ κέντρο τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τὴν Σταυροπροσκύνηση, δηλαδὴ πρότειναν τὴν βρώση καὶ κοινωνία ἐκείνου τοῦ Ξύλου ποὺ εἶναι φυτεμένο στὴ γῆ, ἀλλὰ νικώντας τὸν θάνατο μᾶς φέρνει στὴ Ζωή.

Stayros_Estayromenos_Aktines_Fotos

Ἔτσι τὸ ἴδιο ξύλο ποὺ φυλλοβολεῖ μὲ τὸν Ἰορδάνη (βάπτιση) ἔνδειξη συγχωρήσεως, ἔδωσε τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος, μὲ τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου μας καὶ δίνει πνευματικοὺς καρποὺς σὲ ὅσους μὲ πίστη ἀκολουθοῦν τὸν Σταυρό.

Τρία εἶναι τὰ προπύλαια δένδρα στὸν κῆπο τῶν ἀρετῶν: ὁ κέδρος, τὸ κυπαρίσσι καὶ τὸ πεῦκο. Ὅλα εἶναι βραδυαυξῆ καὶ ἀειθαλῆ. Καὶ ὅλα εἰσηγοῦνται τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐγκράτεια: «Ὥσπερ δὲ τὰ φυτὰ οἱ κατὰ τὸν αὐτὸν πάντα τὸν καιρὸν καρποφοροῦσιν, οὐδὲ ἀνθοῦσιν, ἀλλ’ οὐδὲ πεπαίνουσιν ὅλον τὸν καρπὸν ἀθρόως, οὐδὲ συμπαραμένοντα τοῖς ἐσχάτοις ἔχουσιν τὸν πρῶτον τὰ πάντα οὕτω κᾀνθάδε. Καιρὸς γὰρ τῷ παντὶ πράγματι, κατὰ τὸν Σολομῶντα» (Ὅπως τὰ φυτὰ οὔτε καρποφοροῦν, οὔτε ἀνθίζουν ὅλα τὴν ἴδια ἐποχὴ ἀλλὰ καὶ στὸ καθένα δὲν ὡριμάζουν οἱ καρποὶ ταὐτόχρονα, οὔτε οἱ πρῶτοι καρποὶ περιμένουν τοὺς τελευταίους, ἔτσι κι ἐδῶ. Ὑπάρχει σωστὸς καιρὸς γιὰ καθετί, ὅπως εἶπε ὁ Σολομώντας). [σπάνιο ἀνώνυμο βυζαντινὸ χειρόγραφο 13ου αἰῶνος ποὺ περιγράφει τὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ, καὶ βρίσκεται στὴ βιβλιοθήκη τῆς Ὀξφόρδης].

Ἡ ἱστορικὴ παρουσία τοῦ οὐράνιου τρίκλωνου ξύλου στὴ γῆ, ἡ σπορά του, ἡ μεταφορὰ ὕδατος ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, μὲ τὴν ἄφεση ἁμαρτιῶν (φυλλοβόλημα) καὶ τὴν καρποφορία τοῦ Ξύλου (Αἷμα Κυρίου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ) καλὸ εἶναι νὰ ἐντοπισθεῖ στὸν καθένα μας, ἐσωτερικά, μέσα στὴν καρδιά, μὲ γνώμονα τὰ παραπάνω ἐκτεθέντα ἐξωτερικὰ δεδομένα-ὁδοδεῖκτες, γιὰ νὰ ὑπάρξει συμφωνία, τάξη καὶ βιωματικὴ πρόοδος στὴν σωτήρια πίστη μας.

Μὲ τὴν φιλοξενία καὶ ἀγάπη μας γιὰ τοὺς συνανθρώπους καὶ κάθε τὶ τὸ φυσικό, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς ἐπισκέπτεται τὴν ἀγαθὴ καὶ φιλόξενη γῆ μας, τὴν καρδιά. Μὲ τὰ δάκρυα μετανοίας, ὡς ἄλλο νερὸ Ἰορδάνου καὶ τὸ μυστήριο τῆς Βαπτίσεως (μυστικὴ καὶ μυστηριακὴ συμφωνία) ἐπιτυγχάνεται ἡ ἄφεσις ἁμαρτιῶν (καθὼς καὶ μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ὅσο συχνὰ διακρίνει ὁ πνευματικός). Τέλος, μὲ τὴν ἄρση τοῦ προσωπικοῦ μας σταυροῦ ὡς κοινωνία τοῦ Σταυροῦ, ὁ Κύριος καρποφορεῖ τὸ δένδρο ἐξόδου μας ἀπὸ τὴ γῆ καὶ συγχρόνως εἰσόδου μας στὴν οὐράνια βασιλεία ὡς ἐκεῖνο τὸ βίωμα τοῦ Σταυροῦ, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση.

Ἐδῶ ὅμως, γεννᾶται μιὰ ἀπορία: πόσο ἀπέχουμε τοῦ βιώματος, τῆς ‘’οἰκοδομῆς’’ τοῦ ἀχειροποιήτου Ναοῦ, καὶ τοῦ εὐαγγελίου «καὶ μονὴν ἐν αὐτῷ ποιήσωμεν», ὅταν εἴμαστε ἀφιλόξενοι, μὴ συγχωρετικοί, ἔχοντας ὅλα τὰ τυπικὰ προσόντα (βαπτισμένοι χριστιανοὶ), ἀλλὰ ὄχι τὰ οὐσιαστικά; πόσο σταυρωνόμαστε; (πόσο σταυρώνουμε τὸ θέλημά μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ θελήματος τοῦ Πατρός, ὡς υἱοὶ ὑπακοῆς;) πόσο ἐκμεταλλευόμαστε τὸ εὐσπλαγχνικὸ δίκτυ ποὺ ἁπλώθηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀνεβάζει σὰ σκαλοπάτι στὸν παράδεισο τοὺς ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν τὸν Χριστὸ διὰ Σταυροῦ, Τὸν χρησιμοποιοῦν καὶ συντονίζονται μὲ Αὐτόν;

Ἴσως τὸ μόνο ποὺ μένει στὴν μικρότητά μας εἶναι ἡ ὁμολογία ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ἀήττητο τρόπαιο καὶ ὅπλο εἰρήνης καὶ ὅτι ἡ ζωὴ μὲ Αὐτὸν ἕλκει τὴν ἀγάπη καὶ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ ‘’αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται’’, καὶ ὅσο ἡ ἀγάπη Του ἐνσταλάζει μέσα μας τὸ βίωμα τὸ σωτήριο ‘’γενηθήτω Κύριε τὸ θέλημά Σου’’.

22886588_d988519792