Ἐτικέττες

,

Οἱ Τρεῖς Μάγοι, γνωστοὶ ἐπίσης ὡς οἱ Μάγοι τῆς Ἀνατολῆς, προέρχονται ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ λαϊκὴ παράδοση. Ἡ λαϊκὴ πίστη στὶς ἡμέρες μας σὲ κάποιες χῶρες τοὺς ἔχει προσδώσει τὴν ἰδιότητα νὰ προσέχουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν μικρῶν παιδιῶν καὶ ἀναλόγως νὰ τοὺς φέρνουν δῶρα μιὰ φορὰ τὸ χρόνο, στὴ γιορτὴ τῶν Θεοφανείων.

Ἡ λέξη magos προέρχεται ἀπὸ τὴ λατινικὴ magi καὶ αὐτὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ «μάγοι». Αὐτὸς ὁ ὅρος εἶχε διαφορετικὴ σημασία ἀπὸ τὴ σημερινή, ἦταν ἕνας τίτλος ποὺ δινόταν στὶς τάξεις τοῦ ἱερατείου τῶν ζωροαστριστῶν. Σὰν μέρος τῆς θρησκείας τους, οἱ ἱερεῖς ἔδιναν ἰδιαίτερη σημασία στοὺς ἀστερισμούς, κερδίζοντας ἔτσι διεθνῆ φήμη στὸν τομέα τῆς ἀστρολογίας.

Ἡ μορφὴ τῶν βασιλέων Μάγων προέρχεται ἀπὸ τὶς ἱστορίες γιὰ τὴ Θεία Γέννηση, ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ὁποῖες συμπεριλαμβάνονται στὰ εὐαγγέλια ποὺ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν Καινὴ Διαθήκη τῆς Βίβλου. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἶναι ὁ μοναδικὸς ποὺ ἀναφέρει στὸ Εὐαγγέλιό του τὴν Προσκύνηση τῶν Μάγων. Παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν μᾶς λέει οὔτε πόσοι ἦταν, οὔτε ἀναφέρει τὰ ὀνόματά τους, οὔτε ἀπὸ ποιὰ χώρα εἶχαν ἔρθει, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι προέρχονται «ἀπὸ τὴν ἀνατολή».

Planetarium Hamburg, Sternenwissen, Der Stern von Bethlehem

Οἱ περισσότερες πληροφορίες γιὰ τοὺς μάγους τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς μᾶς παραδιδόνται ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο Μάγοι ὀνομαζόταν μία ἀπὸ τὶς ἕξι γενεὲς τῶν Μήδων. Ὅσοι ἀνῆκαν σ’ αὐτὴν τὴ γενεὰ ἐκτελοῦσαν καθήκοντα ἱερέων, ὀνειροκριτῶν καὶ ἀσχολοῦνταν μὲ ἀπόκρυφες τέχνες. Ὁ Ὠριγένης, ἀντίθετα, ὑποστήριζε ὅτι οἱ Μάγοι κατάγονταν ἀπὸ τὴ Χαλδαία, ἐνῷ ὁ καθηγητὴς τῆς Βιβλικῆς Ἱστορίας καὶ Θεολογίας Νικόλαος Μπρατσιώτης, ἀναφέρει ἄλλους ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ἦταν Βαβυλώνιοι.

Συγκεκριμένα, τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου εἶναι ἡ μοναδικὴ βιβλικὴ πηγὴ ποὺ ἀναφέρει κάποιους μάγους (ποὺ δὲν ἦταν τρεῖς, οὔτε βασιλεῖς), οἱ ὁποῖοι καθοδηγούμενοι ἀπὸ ἕνα ἀστέρι, ψάχνουν τὸ «βασιλέα τῶν Ἰουδαίων ποὺ γεννήθηκε» στὴν Ἱερουσαλήμ, τερματίζοντας τὴν ἀναζήτησή τους, ὅταν βρίσκουν τὸ νεογέννητο Χριστὸ στὴ Βηθλεέμ, στὸν ὁποῖο προσφέρουν χρυσό, λιβάνι καὶ σμύρνα.

Οἱ ἀρχαῖες παραδόσεις τοὺς ἀποδίδουν τὰ ὀνόματα: Μελχιόρ, Βαλτάσαρ καὶ Γασπάρ, πιθανότατα Ζωροάστρες ἱερεῖς προερχόμενοι ἀπὸ τὴν Περσία. Ἐπιπλέον, τὰ ὀνόματα διαφέρουν σύμφωνα μὲ τὴ συριακὴ παράδοση. Στὴν πιθανότητα ἡ ἄποψη, ὅτι οἱ Μάγοι ἦταν Πέρσες, νὰ εἶναι ἀληθὴς συμβάλει καὶ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἔλαβε χῶρα τὸ 614μ.Χ. στὴν Βηθλεέμ. Τότε εἶχαν καταλάβει τὴν πόλη οἱ Πέρσες τοῦ Χοσρόη τοῦ 2ου, οἱ ὁποῖοι ἂν καὶ ἔκαναν πολλὲς καταστροφές, δὲν πείραξαν τὸν Ναὸ τῆς Γεννήσεως. Αὐτὸ ἔγινε γιατί, ὅπως λέγεται, στὸν ναὸ αὐτὸ ὑπῆρχε μιὰ εἰκόνα (κατὰ ἄλλους ψηφιδωτὸ) ποὺ ἀπεικόνιζε τοὺς Μάγους νὰ προσκυνοῦν τὸν Χριστό. Οἱ Πέρσες κατακτητὲς ἀναγνώρισαν τοὺς ὁμοεθνεῖς τους ἀπὸ τὰ ῥοῦχα καὶ ἔτσι ἄφησαν τὸν Ναὸ τῆς Γεννήσεως ἀπείραχτο.

Τὸν ἀριθμὸ «τρεῖς» τὸν ἀνέφερε ὁ Πάπας Λέων τὸν 5ο αἰῶνα, ὁ ὁποῖος, ὅπως καὶ ὁ Ὠριγένης, τὸν καθόρισε ἀπὸ τὰ τρία δῶρα ποὺ προσφέρθηκαν στὸν Χριστό, τὸ χρυσό, τὸ λιβάνι καὶ τὴ σμύρνα. Τὰ ὀνόματα τῶν Μάγων Βεθισαρᾶ ἢ Βαλτάσαρ (Δαμασκὼν ἑλλ., Σερακὶν ἑβρ.), Γκαθασπᾶ ἢ Κάσπαρ (Ἀμερὶν ἑλλ., Γκαλγκαλὰθ ἑβρ.) καὶ Μελχιὸρ (Ἀπελικὼν ἑλλ., Μαγκαλὰθ ἑβρ.) δὲν πρέπει νὰ ἔχουν ἱστορικὴ βάση. Σύμφωνα μὲ μεταγενέστερες ἑρμηνεῖες, οἱ Μάγοι προέρχονταν ἀπὸ τὴν Ἀφρική, τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀσία ἀντίστοιχα. Σύμφωνα μὲ τὴν Παπικὴ ἐκκλησία οἱ Μάγοι ἦταν τρεῖς, ὅσα καὶ τὰ δῶρα ποὺ ἔφεραν στὸ θεῖο βρέφος. Στὶς ἀπεικονίσεις τῶν Μάγων, ὁ Κάσπαρ, ὁ γεροντότερος καὶ σχεδόν πάντοτε μὲ γενειάδα, εἶναι πρῶτος, ὁ Μελχιόρ, πάντα νέος καὶ χωρὶς γενειάδα, εἶναι δεύτερος, ἐνῷ ὁ Βαλτάσαρ ἀπεικονίζεται πάντα πολὺ μελαχρινὸς ἢ μαῦρος καὶ ἔρχεται τρίτος κατὰ σειρά.

Σύμφωνα μὲ διάφορες παραδόσεις, ὁ ἀριθμὸς τῶν Μάγων ποικίλει ἔτσι βρίσκουμε καὶ ἄλλες ἐκδοχές: Ἄλλοι ἐπισημαίνουν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀκόμα μάγου, στὸν ὁποῖο ἀποδίδεται τὸ ὄνομα «Ἀρταμπάν». Ἡ ὕπαρξή του δὲν βασίζεται σὲ βιβλικὲς ἀναφορές. Οἱ Ἀρμένιοι τέλος πιστεύουν πὼς ἦταν 12, καὶ τοὺς ἀποδίδουν 12 ὀνόματα. Οὔτε αὐτὰ ἀναφέρονται στὴ Βίβλο. Οἱ Μάγοι εἶναι γνωστοὶ ἐπίσης ὡς Ἅγιοι Μάγοι.

Πράγματι φαίνεται παράδοξο, παγανιστὲς ἱερεῖς (ἡ μαγεία κατακρίνεται αὐστηρὰ τόσο στὴν Παλαιὰ ὅσο καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη) νὰ ἐμφανίζονται νὰ ἀποδίδουν τιμὲς στὸ Μεσσία, πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας πὼς ὁ ἑλληνικὸς ὅρος «μάγος» (mago) δε χρησιμοποιοῦταν μόνο γιὰ τοὺς ἐξασκοῦντες τὴ μαγεία. Χρησιμοποιεῖται ἐπίσης γιὰ νὰ χαρακτηρίσει τοὺς σοφούς (ἔτσι ὀνομάζονται οἱ Μάγοι σὲ διάφορες ἐκδοχὲς τῆς ἀγγλικῆς Βίβλου) ἢ εἰδικότερα, τοὺς ἐπιστήμονες.  Φέρονται νὰ γνωρίζουν τὶς Γραφὲς (Ματθ. 2: 5-6).

Μὲ βάση τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου ξετυλίχθηκαν διάφοροι μύθοι σχετικὰ μὲ τὰ γεγονότα καὶ τὸ χαρακτῆρα τῶν τριῶν αὐτῶν ἀνθρώπων.

ΤΜ2

Ἡ πιὸ γνωστὴ παράδοση διηγεῖται πὼς ἦρθαν τρεῖς μάγοι, ἀπὸ τὴν Ἀνατολή, ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὸ Ἀστέρι τῆς Βηθλεὲμ ποὺ τοὺς ὁδήγησε ὡς τὴ Βηθλεέμ. Ἐκεῖ ἔψαξαν γιὰ τὸ νεογέννητο Ἰησοῦ καὶ Τὸν προσκύνησαν πρσφέροντας χρυσὸ (ποὺ συμβολίζει τὴ βασιλική του φύση, σὰν δῶρο ποὺ δινόταν στοὺς βασιλεῖς), λιβάνι (ποὺ συμβολίζει τὴ θεϊκή του φύση, καθὼς χρησιμοποιόταν στοὺς βωμοὺς κατὰ τὴ θεϊκὴ λατρεία), καὶ σμύρνα (συστατικὸ μὲ τὸ ὁποῖο ἀρωμάτιζαν τοὺς νεκρούς, ποὺ συμβολίζει τὸ μελλοντικὸ Πάθος καὶ θάνατο τοῦ Ἰησοῦ). Φαίνεται πώς, μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς πὼς στὸ εὐαγγέλιο ἀναφέρονται τρία δῶρα (λιβάνι, χρυσός, σμύρνα) θεωρήθηκε δεδομένο πὼς ἦταν τρία καὶ τὰ ἄτομα ποὺ τὰ ἔφεραν. Ἂν καὶ διαφορετικὲς παραδόσεις ὑποδεικνύουν πὼς ἦταν δύο, τέσσερις, ἑπτά, ἀκόμη καὶ δώδεκα, ὅπως εἴπαμε παραπάνω.

Ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀναφέρεται τὸ ὄνομα μὲ τὸ ὁποῖο γνωρίζουμε σήμερα τοὺς Μάγους εἶναι στὴν ἐκκλησία τοῦ San Apolinar Nuovo, στὴ Ραβέννα τῆς Ἰταλίας.      Τὸ διάζωμα τῆς εἰκόνας εἶναι διακοσμημένο μὲ μωσαϊκὰ ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 6ου αἰ., ποὺ ἀναπαριστοῦν τὴν Πομπὴ τῶν Παρθένων. Αὐτὴ ἡ πομπὴ ὁδηγεῖται ἀπὸ τρία ἄτομα μὲ περσικὴ ἐνδυμασία καὶ φρυγικοὺς σκούφους, ποὺ ἐμφανίζονται σὲ στάση προσφορᾶς πρὸς τὴν Παρθένο ποὺ κάθεται στὸ θρόνο μὲ τὸ Βρέφος στὸ ἀριστερό της γόνατο. Πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τους διαβάζουμε ἀπὸ τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ ἀριστερὰ τὰ ὀνόματα: Γασπάρ, Μελχιόρ, Βαλτάσαρ.

ΤΜ3

Σιγὰ-σιγὰ ἡ παράδοση πρόσθεσε καὶ ἄλλες λεπτομέρειες μὲ τὴ μορφὴ συμβολογίας: ὡς ἀντιπρόσωποι τῶν τριῶν φυλῶν ποὺ ἦταν γνωστὲς στὴν ἀρχαιότητα, καὶ ἀντιπρόσωποι τῶν τριῶν ἠπείρων (Ἀσία, Ἀφρικὴ καὶ Εὐρώπη).

Ἄλλος θρῦλος διηγεῖται πώς, μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς τοὺς συνάντησε στὸ Σαββᾶ. Ἐκεῖ βαφτίστηκαν καὶ χρίστηκαν ἐπίσκοποι. Τὸ ἔτος 70 ἀφοῦ ἔλαβαν μαρτυρικὸ θάνατο ἐτάφησαν στὴν ἴδια σαρκοφάγο. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ὁ Μελχιὸρ ἔζησε 109 χρόνια. Ὅταν πέθανε ὁ Γάσπαρ σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, μετακινήθηκε ὁ Μελχιὸρ στὸν τάφο του δείχνοντας ἔτσι ὅτι δίπλα του ἔπρεπε να ταφεῖ ὁ Γάσπαρ. Στὸ ἴδιο τάφο θάφτηκε καὶ ὁ Βαλτάσαρ καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ταφῆς του λέγεται ὅτι σηκώθηκαν τὰ σώματα τοῦ Μελχιὸρ καὶ τοῦ Γάσπαρ γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν αὐτὸ τοῦ τρίτου συνοδοιπόρου τους. Τὸ 12ο αἰῶνα. ἡ Ἁγία Ἑλένη μετέφερε τὰ λείψανά τους στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀργότερα ὁ Φρεδερῖκος ὁ Ι ὁ Κοκκινογένης τὰ μετέφερε στὸν καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Κολονίας (Γερμανία), ὅπου ἀναπαύονται μέχρι σήμερα φορώντας τὶς κορῶνες ποὺ φοροῦσαν ἐν ζωῇ.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΩΝ ΠΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΟΙ ΜΑΓΟΙ

Οἱ τρεῖς Μάγοι ποὺ πῆγαν νὰ προσκυνήσουν τὸν νεογέννητο Χριστὸ ἦρθαν μὲ δῶρα γιὰ τὸ Μεσσία καὶ Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου.

ΤΜ4

Δῶρα ἰδιαίτερα, ἀλλιώτικα γιὰ ἕνα νεογέννητο. Δῶρα συμβολικά. Γιατὶ ἐκείνη τὴν νύχτα ὅπως λέει καὶ ὁ Φώτης Κόντογλου «ἑνωθήκανε τὰ οὐράνια μὲ τὰ ἐπίγεια». Οἱ μυστηριακοὶ μάγοι εἶχαν καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Χαλδαία, ἀλλὰ ξεκίνησαν ξεχωριστὰ ἀπὸ τὴν Περσία, τὴν Ἀραβία καὶ τὴν Αἴγυπτο νὰ ἔρθουν στὸ προσκύνημα τοῦ Ἰησοῦ. Ὅμως τί ἀκριβῶς συμβόλιζαν οἱ μάγοι, τί ἀκριβῶς συμβόλιζαν μὲ τὰ δῶρά τους στὴ φάτνη τῆς γέννησης;

Ἡ θεολογικὴ παράδοση δὲν τοὺς τοποθετεῖ οὔτε τυχαῖα ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπὸ ἱστορικὴ τεκμηρίωση τῆς παρουσίας τους ἐκεῖ. Τοὺς τοποθετεῖ ἀπὸ κάποια γνώση. Ἀρχαία γνώση. Γνώση τόσο παλαιὰ ὅσο καὶ ἡ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου πάνω στὴ γῆ.

Τὸ τρία(3) εἶναι ἱερὸς ἀριθμός. Τὸ τρία εἶναι ἡ ἴδια ἡ δημιουργία καὶ ταυτοχρόνως μᾶς ἀνάγει στὸ Δημιουργὸ τὴν Μοναδικὴ Τριάδα. Σύμφωνα μὲ τὸν Πυθαγόρα μία τελεία εἶναι ἡ ἀρχὴ γιὰ νὰ γίνει κάτι. Τραβώντας ὅμως ἀπὸ τὴν τελεία μιὰ εὐθεία πρὸς τὰ ἐπάνω ἔχουμε τὸ ὕψος. Κατεβάζοντας πάλι μιὰ εὐθεία διαγωνίως ἔχουμε τὸ πλάτος καὶ συγχρόνως τὴν ἐμφάνιση μιᾶς πρώτης μορφῆς. Ἔτσι λοιπὸν οἱ μάγοι εἶναι τρεῖς καὶ ἦρθαν μὲ τρία δῶρα.

Ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἀπόκρυφη γνώση, λέγεται πὼς ἡ δημιουργία χωρίζεται σὲ τρεῖς κόσμους. Ὁ κόσμος τοῦ ἴδιου τοῦ Δημιουργοῦ, τοῦ Θεοῦ ποὺ βρίσκεται στὸ ὑψηλότερο σημεῖο τοῦ οὐρανοῦ καὶ στὸν ὁποῖο δὲν ἔχουμε πρόσβαση μὲ τὴν ὑλική μας ὑπόσταση ἀλλὰ μόνο νοητικὰ καὶ ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται «Πρωτόκοσμος».

Ὁ δεύτερος κόσμος, ὁ λεγόμενος «Δευτερόκοσμος», εἶναι ὁ μεσολαβητικὸς κόσμος ἀνάμεσα στὸ Δημιουργὸ καὶ τὸ δημιούργημα ποὺ βρίσκεται στὸν «Τριτόκοσμο». Ὁ «Δευτερόκοσμος» εἶναι ὁ ψυχισμὸς τῆς δημιουργίας. Ὁ χῶρος ποὺ ὑπάρχουν οἱ Ἄγγελοι. Εἶναι ὁ κόσμος πύλη γιὰ τὸν παράδεισο. Σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο δὲν ἔχουμε ὑλικὴ πρόσβαση παρὰ μόνο μὲ τὴν προσευχή. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ δυνατότητα ὑλικῶς νὰ μετέχουμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο ὅταν ἔχουμε καθαρὴ καρδιά. Καὶ τέλος ὁ Τριτόκοσμος εἶναι ὁ κόσμος τῆς ὑλικῆς πραγμάτωσης τῆς δημιουργίας. Ὁ κόσμος μας.

Οἱ τρεῖς μάγοι λοιπὸν ἔφεραν στὸν Ἰησοῦ τρία δῶρα μυστικά. Τὸν χρυσό, τὸ λιβάνι καὶ τὴν σμύρνα. Σύμβολα τῶν τριῶν κόσμων τῆς δημιουργίας. Ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ δῶρο τοῦ κάθε μάγου ἀντιπροσωπεύει τὸν κόσμο ποὺ κωδικοποιεῖται πίσω ἀπὸ τὴν παρουσία τους.

Ὁ Μελχιὸρ ἦταν γέροντας μὲ κατάλευκα μαλλιὰ καὶ γένια. Αὐτὸς προσέφερε τὸ χρυσάφι ὡς δῶρο στὸν Κύριο καὶ συμβόλιζε τὸν Θεὸ καὶ τὸ χρυσάφι τὸν Πρωτόκοσμο. Ὁ δεύτερος ὀνομαζόταν Γάσπαρ καὶ ἦταν νέος μὲ ῥοδαλὸ πρόσωπο καὶ ἀγένειος. Αὐτὸς πρόσφερε τὸ λιβάνι ὡς δῶρο στὸν Κύριο καὶ συμβόλιζε τὸν Δευτερόκοσμο ὅπου ὅπως λέγεται ἐκεῖ εἶναι ὁ κόσμος ὅπου ὅλοι εἶναι νέοι, ὑγιεῖς καὶ ὡραῖοι. Τὸ λιβάνι συμβολίζει τὸ μέσον πρόσβασης μὲ τὴν προσευχή. Ὁ τρίτος ὀνομαζόταν Βαλτάσαρ, εἶχε μελαχρινὴ ἐπιδερμίδα καὶ δασύτριχη γενειάδα. Αὐτὸς πρόσφερε ὡς δῶρο στὸν Κύριο τὸ μύρο. Εὔκολα καταλαβαίνουμε πὼς συμβόλιζε τὸ ἐπίπεδο ποὺ ζοῦμε μὲ τὴν ὑλική μας ὑπόσταση, τὸν Τριτόκοσμο. Ἡ σμύρνα ὡς μύρο εἶναι τὸ δῶρο ποὺ ἀλείφει τὸ σῶμα τοῦ τριτόκοσμου.

Κατὰ μιὰ ἄλλη ἀνάλυση τῆς ἔννοιας τῶν δώρων τῶν Μάγων τὸ χρυσάφι μὲ τὴ λάμψη του καὶ τὸν ἀναλλοίωτο χαρακτῆρά του, εἶναι δῶρο γιὰ βασιλικὲς γεννήσεις (βασιλικὴ ἰδιότητα τοῦ Ἰησοῦ ὡς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ-Βασιλέως τῆς κτίσεως καὶ ἀπογόνου τοῦ Βασιλιὰ Δαβίδ), ὁ λίβανος ἦταν δηλωτικὸς τῆς θεϊκῆς ἰδιότητος τοῦ Ἰησοῦ («Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου»), ἐνῷ ἡ σμύρνα τῆς θνητῆς ἰδιότητός τοῦ Μεσσία (Εἰρηναῖος Λουγδούνου 2ος αἰ.). Γιὰ τὴ σμύρνα μάλιστα παραθέτει ὁ Δαμασκηνὸς: «τὴν σμύρναν ἐπῆγαν ὡς τριήμερον νεκρόν, ὅπου ἔμελλε νὰ γίνῃ, διότι τὸν Χριστὸν μὲ σμύρναν τὸν ἤλειψαν καὶ τὸν ἔθηκαν εἰς τὸν τάφον, καθὼς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον μαρτυρεῖ».

Κατὰ τὸν Ἅγιο Νικόλαο τὸν Βελιμίροβιτς «οἱ τρεῖς αὐτοὶ σοφοὶ ἄνδρες ἐκπροσωποῦσαν τὶς κύριες φυλὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τοὺς τρεῖς γιοὺς τοῦ Νῶε: Σήμ, Χὰμ καὶ Ἰάφεθ. Ὁ Πέρσης σοφὸς ἐκπροσωποῦσε τοὺς Ἰαφεθίτες, ὁ Ἄραβας τοὺς Σημίτες καὶ ὁ Αἰγύπτιος τοὺς Χαμίτες. Ἔτσι μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι διὰ μέσου τῶν τριῶν αὐτῶν, τρόπον τινά, ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος προσκύνησε τὸν Ἐνανθρωπήσαντα Θεὸ καὶ Κύριο! 

Σήμερα τὰ Τίμια Δῶρα τῶν Μάγων φυλάσσονται στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παύλου στὸ Ἅγιον Ὄρος.

ΤΜ6

Ὁ χρυσὸς βρίσκεται ὑπὸ τὴν μορφὴ εἰκοσιοκτὼ ἐπιμελῶς σκαλισμένων ἐπιπέδων πλακιδίων, ποικίλων σχημάτων (παραλληλογράμμων, τραπεζοειδῶν, πολυγώνων κ.τ.λ.) καὶ διαστάσεων περίπου 5ἑκ.Χ7ἑκ.. Κάθε πλακίδιο ἔχει διαφορετικὸ σχέδιο πολύπλοκης καλλιτεχνικῆς μικροεπεξεργασίας. Ὁ λίβανος καὶ ἡ σμύρνα διατηροῦνται ὡς μεῖγμα ὑπὸ τὴν μορφὴ ἑξῆντα δύο περίπου σφαιρικῶν χανδρῶν μεγέθους μικρῆς ἐλιᾶς. Εὐωδιάζουν καὶ θαυματουργοῦν.

Ἐπειδὴ ἡ πνευματικὴ ἀλλὰ καὶ ἡ ὑλικὴ (ἱστορικὴ καὶ ἀρχαιολογικὴ) ἀξία τῶν Τιμίων Δώρων εἶναι ἀνυπολόγιστη, φυλάσσονται στὸ θησαυροφυλάκιο τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίου Παύλου. Γιὰ λόγους ἀσφαλείας εἶναι κατανεμημένα σὲ διάφορες λειψανοθῆκες, μόνο μέρος δὲ αὐτῶν ἐκτίθεται εἰς προσκύνησιν τῶν ἐπισκεπτῶν τῆς Ἱ.Μονῆς ἢ μεταφέρεται πρὸς ἁγιασμὸν ἐκτὸς Ἁγίου Ὄρους στὶς κατὰ τόπους Ἱερὲς Μητροπόλεις.
Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκε στὴ Βηθλεέμ, Τὸν προσκύνησαν πρῶτοι οἱ ποιμένες καὶ οἱ σοφοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν, δηλαδὴ οἱ πιὸ ἁπλοὶ καὶ οἱ πιὸ σοφοὶ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου!

Ἀκόμη καὶ σήμερα, αὐτοὶ ποὺ εἰλικρινέστερα ἀπὸ ὅλους λατρεύουν τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα, εἶναι οἱ πιὸ ἁπλοὶ καὶ οἱ πιὸ σοφοὶ τοῦ κόσμου. Ἀπεναντίας, ἡ διεστραμμένη ἁπλοϊκότητα καὶ ἡ ἡμιμάθεια ὑπῆρξαν πάντοτε ἐχθροὶ τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ καὶ πολέμιοι τοῦ Εὐαγγελίου Του.

Σειρά μας νὰ ἐπιλέξουμε σὲ ποιὰ παράταξη ἀνήκουμε, στοὺς ἀσεβοῦντας ἢ στοὺς εὐλαβῶς προσκυνοῦντας τὸ μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, ποὺ γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπαιτοῦσε τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.