Ἐτικέττες

arxh-indiktou

Ἀρχὴ τῆς νέας ἐκκλησιαστικῆς χρονιᾶς ἡ 1η Σεπτεμβρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλη ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία, πέραν βεβαίως ἐκείνης ποὺ ἀναφέρεται καὶ στοὺς ἄλλους ἁγίους ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ὅπως τὸν Ὅσιο Συμεὼν τὸν στυλίτη, τὶς ἅγιες σαράντα γυναῖκες μάρτυρες, ἀποτελεῖ στὴν πραγματικότητα μιὰ εὐχή: νὰ εὐλογήσει ὁ Κύριος τὴ χρονιὰ αὐτὴ  -«εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός Σου, Κύριε»- ποὺ σημαίνει νὰ δώσει τὴ χάρη Του, ὥστε νὰ ζήσουμε οἱ ἄνθρωποι μὲ εἰρήνη καὶ ὁμόνοια, ἀκολουθώντας τὶς ἅγιες ἐντολὲς Ἐκείνου. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας μόνο μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θεωρεῖ ὅτι ὑπάρχει εὐλογία στὸν κόσμο: ὄχι ἂν οἱ ἄνθρωποι ἁπλῶς εὐημεροῦν οἰκονομικά, ὄχα ἂν ὅλα τοὺς ἔρχονται βολικά, ὅπως λέμε, ἀλλὰ ἂν βρισκόμαστε «ἐν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ», κυρίως ὅμως, ἂν τηροῦμε τὶς ἅγιες ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ἡ προτεραιότητα τοῦ συντονισμοῦ μας μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ πραγματοποίηση, ὅπως σημειώνουν οἱ ὕμνοι σήμερα, τῶν αἰτημάτων τοῦ «Πάτερ ἡμῶν», γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, δὲν σημαίνει βεβαίως ὑποτίμηση καὶ ὑποβάθμιση τῶν οἰκονομικῶν μεγεθῶν: χωρὶς αὐτὰ δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐπιβιώσει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Σημαίνει ὅτι τὰ οἰκονομικὰ δὲν ἔχουν τὴν προτεραιότητα. Τὸ πρῶτο στὴ ζωή μας εἶναι τὸ «ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου», ὅπως ἄλλωστε δίδαξε τὴν ὀρθὴ ἱεράρχηση τῶν πραγμάτων ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην Αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα (ὅλα τὰ ὑλικὰ καὶ ἐπίγεια) προστεθήσεται ὑμῖν».

ίνδικτος

Δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας, ἡ ἱεράρχηση αὐτή, σ’ ἕνα μεγάλο ποσοστό, ἔχει ἀνατραπεῖ. Ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἅγιο θέλημά Του ἔχει μπεῖ στὸ περιθώριο, ἂν δὲν ἔχει διαγραφεῖ πλήρως, καὶ προτεραιότητα ὡς ἀποκλειστικὸς σχεδὸν σκοπὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει γίνει τὸ οἰκονομικὸ στοιχεῖο. Ἴνδαλμα γιὰ τοὺς πολλοὺς φαντάζει ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς, ὁ ὁποῖος ναὶ μὲν εὐφραινόταν καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς, ὁ θάνατος ὅμως ἦλθε ἀδυσώπητος καὶ ἀπροειδοποίητα στὴ ζωή του καὶ τοῦ… ἀνέτρεψε τὰ σχέδια, βυθίζοντάς τον στὴν ἄφατη ὀδύνη. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχὴ ἀφροσύνης, ἡ ὁποία περιλαμβάνει ὄχι μόνον πολλοὺς πλουσίους, ἀλλὰ καὶ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῶν πτωχῶν. Γιατὶ καὶ οἱ πτωχοί, ἂν ἐπιθυμοῦν ὡς προτεραιότητα τῆς ζωῆς τους τὰ χρήματα καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἔστω κι ἂν δὲν τὰ ἔχουν, ὡς ἄφρονες πλούσιοι ἀντιμετωπίζονται ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Τὸ περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔχει πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν Του ὁ Θεός, κατὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.

Unknown

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, μὲ τὴν πρωτοχρονιὰ ποὺ ἑορτάζει, ὑπενθυμίζοντάς μας καὶ τὴν ἔναρξη τῆς δημόσιας δράσης τοῦ Κυρίου, μὲ τὸ κήρυγμά Του στὴ συναγωγὴ τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας Του Ναζαρέτ, ὅπου μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀποκαλύπτει γιὰ τὸν ἑαυτό Του ὅτι ἦλθε «κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν», νὰ κηρύξει δηλαδὴ τὴν ἔναρξη μίας καινούριας ἐποχῆς, δεκτῆς καὶ εὐάρεστης στὸν Θεό, ἡ Ἐκκλησία μας λοιπὸν μᾶς φέρνει σὲ ἰσορροπία, διότι μᾶς προτείνει αὐτὸ ποὺ συνιστᾷ τὸ αἰώνιο θέλημα τοῦ Θεοῦ: πάνω ἀπὸ ὅλα νὰ θέτουμε ἀκριβῶς Ἐκεῖνον καὶ τὸν λόγο Του. Μᾶς ἀνοίγει καὶ πάλι τὰ μάτια, σὲ μιὰ ἐποχὴ σύγχυσης καὶ θόλωσης τῆς διανοίας, γιὰ νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι στὴ ζωὴ βρισκόμαστε κατὰ χάριν Θεοῦ, ὅτι Ἐκεῖνος παρατείνει τὸν χρόνο τῆς διαμονῆς μας σ’ αὐτόν, ὡς «καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος», προκειμένου νὰ ζοῦμε κατὰ τὸ θέλημά Του. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ χρόνος ἀποτελεῖ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ὄχι γιὰ νὰ τὴ σπαταλάμε σὲ ἀνοησίες καὶ ἁμαρτίες, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀξιοποιοῦμε πρὸς ἀνοδικὴ πορεία πάντοτε πρὸς Αὐτόν, δηλαδὴ σὲ πορεία ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Καὶ τότε, μᾶς λέει, θὰ δοῦμε ὅ,τι ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος: τὴν ὥρα ποὺ θὰ θέτουμε αὐτὸ τὸ θέλημά Του ὡς βάση τῆς ζωῆς μας, τὴν ἴδια ὥρα θὰ ἐνεργοποιοῦνται καὶ οἱ δυνάμεις Ἐκείνου, πρὸς ὑπέρβαση ἀφ’ ἑνὸς τῶν ὅποιων προβλημάτων μας, πρὸς ἀποκατάσταση ἀφ’ ἑτέρου καὶ ὅλης τῆς δημιουργίας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἐδῶ ὅτι ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο ἔχει προβάλει τὴν ἀρχὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους ὡς ἡμέρα προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Καὶ εὔλογα: τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἴπαμε, βιούμενο ἀπὸ τὸν «βασιλιὰ» τῆς κτίσεως, τὸν ἄνθρωπο, ἔχει ἄμεση ἀντανάκλαση καὶ σὲ ὅλη τὴ φύση καὶ σὲ ὅλη τὴ δημιουργία. Τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ: ἡ λύση στὴ σημερινὴ οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ μᾶς τὴν ἐπισείουν ὡς «μορμολυκεῖον» ἀδιάκοπα ἐνώπιόν μας οἱ ἰθύνοντες καὶ τὰ Μ.Μ.Ε. , θὰ ἔλθει, μόλις ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε ὡς πραγματικοὶ ἄνθρωποι, μὲ βάση τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἁπλὰ λόγια, ἡ κρίση εἶναι κατ’ οὐσίαν πνευματική.

Ο Παντοκρατωρ

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

 

http://pgdorbas.blogspot.gr/2014/08/1.html