Ἐτικέττες

Δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅσο θὰ ἔπρεπε τὴν σημασία τῆς ἀποτομῆς, τοῦ μαρτυρίου δηλ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Βεβαίως ἡ Ἐκκλησία μας, μὲ τὴ συγκεκριμένη ἑορτὴ καὶ τὰ ἀναγνώσματα, τόσο τὸ Εὐαγγελικὸ (Μαρκ. ΣΤ ΄ 14 – 30), ὅσο καὶ τὸ Ἀποστολικὸ (Πραξ. Αποστ. ΙΓ ΄ 25 – 32), μᾶς δίνει νὰ κατανοήσουμε μέσα στὸ ἱστορικὸ πλαίσιο, τὴν μεγάλη μορφὴ τοῦ Βαπτιστοῦ. Τὸ γεγονὸς τῆς ἀποτομῆς εἶναι συγκλονιστικὸ καὶ γι’ αὐτό, παρὰ τὸ ὅτι τὸ γνωρίζουμε, εἶναι ἀνάγκη γιὰ ἀκόμα μιὰ φορὰ νὰ τὸ μελετήσουμε.

Ἀς ἐμβαθύνουμε ὅμως γιὰ λίγο στὸ καθαυτὸ γεγονὸς τοῦ σφοδροῦ Προδρομικοῦ ἐλέγχου, σὲ σχέση μὲ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους καὶ τὴν ἐποχή μας.

Ὁπωσδήποτε ἡ ἐνέργεια τοῦ Προδρόμου μὲ τὰ σημερινὰ κοσμικὰ δεδομένα καὶ τὰ «νεοπατερικὰ» φληναφήματα, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς ἀκραία, ἴσως γραφική, ὁπωσδήποτε φανατικὴ καὶ τελικῶς ὡς παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Ἀς δοῦμε τὸ γιατί.

image_gallery

Α) Τὸ τί ἔκανε ὁ Ἡρώδης στὴν προσωπική του ζωή, αὐτὸ ἐντάσσεται στὰ «ἀπόῤῥητα προσωπικὰ δεδομένα» καὶ ὡς ἐκ τούτου, ὄχι μόνο δὲν εἶχε δικαίωμα ὁ Βαπτιστὴς νὰ ἐλέγξει, ἀλλὰ μὲ τὴν πράξη του αὐτή, θέτει τὸν ἑαυτό του στὴν παρανομία καὶ προσκρούει στὸ νόμο περὶ τῆς «ἐλευθερίας ἐπιλογῆς τῆς προσωπικῆς ζωῆς»…

Β) Μὲ τὸν ἐλεγχό του ξεπέφτει ἀπὸ τὸ ὑψηλό του ἔργο. Αὐτὸς δὲν εἶναι παρὰ ἕνας ἀσκητὴς ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε τὸν κόσμο καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνει τὰ «δυσθεώρητα ὕψη τῆς θεώσεως» καὶ νὰ κατεβαίνει στὰ κοσμικὰ καὶ μάλιστα σ’ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸ ἐπίπεδο ποὺ μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς «κοσμικὸ κουτσομπολιὸ ἢ κοινωνικὸ σχόλιο», ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι στηρίζεται στὸν Νόμο τῶν Ἐντολῶν.

Γ) Κάνει ὑπέρβαση καθήκοντος, καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἀδιακρισία του θίγει τὴν «Ἱερὰ Σύνοδο» τῶν Ἑβραίων ἢ ἄλλως «τὸ Μέγα Συνέδριον», ἀφοῦ δὲν ἔχει ἐξουσιοδοτηθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀρχιερεῖς γιὰ μιὰ τέτοια πράξη. Δηλαδή, λειτουργεῖ ἀντιδεοντολογικὰ καὶ ἐντελῶς αὐθαίρετα. Ἐπιτέλους ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ἀσκητὴς ποὺ ἐλέγχει, καθ’ ἣν στιγμὴν, ὁλόκληρο τὸ σῶμα τῶν ὑπευθύνων ἀρχιερέων καὶ τῶν ὑπεροχικῶν προσώπων τοῦ Συνεδρίου πού, ἔστω καὶ ἀπὸ «διάκριση», ἀνέχεται αὐτὴν τὴν κατάσταση, δηλ. τὴν παρανομία τοῦ Ἡρώδη;

Δ) Δημιουργεῖ μὲ τὸν πύρινο λόγο του «κοινωνικὴ ἀναταραχή», ὅ,τι δηλ. χειρότερο γιὰ μιὰ «εὐνομούμενη πολιτεία» καὶ μάλιστα γιὰ ἕναν τόπο ποὺ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸ σιδερένιο πέλμα τῆς Pax Romana. Εἶναι δυνατὸν οἱ εἰρηνικοὶ «ἡσυχαστὲς» καὶ «ἐρημίτες» νὰ γίνονται αἰτία συγχύσεων καὶ ταραχῶν, καὶ μάλιστα νὰ προσβάλλουν τοὺς ταγοὺς τῆς πολιτείας, ἀφοῦ αὐτοὶ ἔχουν «ταχθεῖ παρὰ Θεοῦ» στὸ ἔργο τοῦτο;

head

Ε) Λησμονοῦσε ὁ Ζηλωτὴς καὶ Βαπτιστὴς τοῦ Ἰορδάνου ὅτι ὁ Ἡρώδης, παρὰ τὰ προσωπικά του πάθη καὶ τὶς ἰδιοῤῥυθμίες, ἔκανε δημόσια ἔργα, ἀνέπτυσσε τὴν «πολιτισμικὴ παράδοση» καὶ «ἰουδαϊκὴ κουλτούρα», κρατοῦσε τὶς «λεπτὲς ἰσοῤῥοπίες» μὲ τὴν Ῥώμη, καὶ τὸ σημαντικότερο, εἶχε προσφέρει πολλὰ πολλὰ χρήματα ἀπὸ τὸν δημόσιο κορβανὰ γιὰ τὸ κτίριο τοῦ Ναοῦ. Ὁ Ἰωάννης μπορεῖ βέβαια νὰ εἶχε φτάσει στὸ ἐπίπεδο νὰ βλέπει ὁλόκληρο τὸν κόσμο ὡς Ναὸ τοῦ Θεοῦ, πλὴν ὅμως θὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη ποὺ εἶχαν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα Ναὸ (καὶ μάλιστα τί Ναό!), ὥστε νὰ ἐκτελοῦν τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα! Κυρίως ὅμως μὲ τὸν ἔλεγχό του, διατάρασσε τὴν «ἀγαστὴ συνεργασία»μεταξὺ «ἰουδαϊκῆς θρησκείας καὶ πολιτείας».

ΣΤ) Ἀποδεικνύει τὸν ἑαυτόν του ἀκραῖο, μονοκόμματο καὶ ἀδιάκριτο, ἀφοῦ μὲ τὴν ἐνέργειά του αὐτή, ἀφήνει τὸ ἔργο τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ κηρύγματος καὶ ἐγκαταλείπει ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ προσέτρεχε στὴν ἔρημο γιὰ νὰ τὸν ἀκούσει καὶ νὰ ὠφεληθεῖ.

Θὰ μπορούσαμε βέβαια νὰ σημειώσουμε καὶ ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα βγαίνουν ὡς συμπεράσματα ἀπὸ τὴ σύγχρονη «θεολογικὴ» ψευτοκουλτούρα.

Ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ, ὁ Τίμιους τοῦ Κυρίου Πρόδρομος, ὁ μέγιστος τῶν Προφητῶν, ὁ Κήρυκας τῆς Χάριτος, ὁ ἀσυμβίβαστος, ζοῦσε γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὑπέγραψε αὐτὴν τὴν ἀγάπη του μὲ τὴν ἴδια του τὴν κεφαλή. Ὁ Πρόδρομος εἶναι ὁ γνήσιος Προφήτης ποὺ παραμένει ἀσυμβίβαστος καὶ ποὺ ἀρνεῖται νὰ καλύψει τὴν ὁποιαδήποτε δειλία μὲ ἕνα διάτρητο «θεολογικὸ» μανδύα καὶ μὲ ἐπιχειρήματα «νεοπατερικῆς ἐποχῆς».

Ἀρνεῖται τὴ διαστροφὴ τῆς ἁμαρτίας ποὺ ἀποκτηνώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ συνάμε ἐπικυρώνει τὴν ἀλήθεια, τοῦ ὅτι οἱ πολιτικιοὶ ἄρχοντες, πόσῳ δὲ μᾶλλον οἱ ἐκκλησιαστικοί, πρέπει νὰ μένουν σὲ γυάλινα σπίτια, ὥστε ἡ προσωπική τους ζωὴ νὰ ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς μίμησιν («τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος, ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν»). Τὸ δὲ αἷμά του εἶναι ἡ τρανότερη μαρτυρία τῆς συνέπειας στὸ πανάγιο καὶ παντοκρατορικὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

apotomi_timias_kefalis_agiou_ioanni_prodromou_vaptisti_175

Ἂς πρεσβεύει ὁ Μάρτυρας τῆς ἀληθείας καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἤθους, ὥστε τοὐλάχιστον, ἀφοῦ συνειδητοποιήσουμε τὴν ῥηχότητά μας, ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ, κλῆρος, μοναχισμὸς καὶ λαός, νὰ δεχθοῦμε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία γιὰ μιὰ ἐπιτέλους συνειδητὴ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ ζωή. Ἀμήν.

Εικόνα-του-Αγίου-Ιωάννη-Προδρόμου-με-ενσωματωμένο-λείψανό-του-από-τον-Άθωνα1

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αποτομή της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου

http://thriskeftika.blogspot.com/2010/08/blogpost_28.html