Ἐτικέττες

,

Τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ ἀπόγευμα, γιὰ μιὰ ἀκόμα χρονιά, μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, βιώσαμε τὸ μεγαλεῖο τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος κατέβηκε στὴ γῆ αὐτὴ προκειμένου νὰ θυσιάσθεῖ ὥστε νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Τὸ μέγεθος τῆς ἀπείρου εὐσπλαγχνίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καθημερινὰ τὸ ἀντικρύζουμε ἁπλωμένο πάνω στὸ Σταυρό! Ἡ ἀγάπη Του χωρὶς ὅρια! Λύγισε ἀκόμα καὶ τὰ τάγματα τῶν ἀγγέλων ποὺ κοιτάζουν ἐκστατικὰ ὑμνώντας ἀπαύστως τὸ ἔλεος τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ σύμπαντος.

DSC_0078DSC_0082DSC_0084DSC_0093DSC_0102DSC_0106DSC_0051DSC_0043DSC_0095

Ἐνώπιόν μας ὁ Ἐσταυρωμένος. Τὸ Τίμιον Ξύλον, τὸ ζωοποιὸν Ξύλον. Καὶ μαζὶ μὲ τὸ Σταυρὸ ἐνθυμούμεθα τοὺς κολαφισμούς, τὴ φραγγέλωση, τοὺς ἐμπτυσμοὺς ποὺ προηγήθηκαν, σκεπτόμεθα τὴν κοκκίνη χλαμύδα, τὸν στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, τὸ ὄξος, τὰ καρφιά, τὶς βλασφημίες, τὴν ἐπιγραφὴ «Ἰησοῦς Ναζωραῖος Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων», τὴ λόγχη στὴν πλευρὰ ἐξ ἧς ἔρρευσε αἷμα καὶ ὕδωρ.

Καὶ ἐκεῖ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, οἱ λίγοι λόγοι τοῦ Κυρίου φέρουν συλλογισμὸ βαθύτατο σὲ κάθε ἀνθρώπινη ὀρθόδοξη ψυχή. Ἐκεῖ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἡ μακροθυμία Του μὲ τὸ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Εἶναι ἡ τελεία ἀγάπη τοῦ Ἑσταυρωμένου, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Ἐκεῖ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ὁ ἅγιος πόθος γιὰ τὴ λύτρωση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μὲ τὸ «διψῶ». Ἐκεῖ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἡ παράδοση σ᾿ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μὲ τὰ λόγια «γύναι, ἰδοὺ ὁ υἱός σου» καὶ πρὸς τὸν Ἰωάννη «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου»· καὶ μᾶς παραδίδει ἔκτοτε ὁ Ἑσταυρωμένος τὴν Παναγία ἰδική μας, κατάδική μας Μητέρα.

Ἐκεῖ ἡ τελείωση τῶν πάντων, τοῦ κοσμοσωτηρίου ἔργου Του, μ᾿ ἐκείνη τὴν κραυγὴ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, «Τετέλεσται», ποὺ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς νίκης. Ἐκεῖ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἡ παράδοση τοῦ πνεύματος στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ Πατρός, μὲ τὰ λόγια, «Πάτερ, εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τὸ πνεῦμα μου» ποὺ εἶναι καὶ τὸ προανάκρουσμα τῆς Ἀναστάσεως.

Ἐκεῖ καὶ τὰ λόγια τοῦ Ἐσταυρωμένου ποὺ ἠχοῦν μέσα ἀπὸ τὸ φρικτὸ πόνο Του, ἀπὸ τὴν ἀγωνία τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πάθος τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ ἠχοῦν καὶ τόσο γλυκά, μὰ καὶ συγχρόνως μεγαλειώδη, «Ἀμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».

Δηλαδὴ ὅταν ὁ ληστὴς εἶπε μετανοήσας τὸ «μνήσθητί μου, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου» ἤκουσε τὸ συγκλονιστικὸ λόγο τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, «Ἀμήν, λέγω σοι» πραγματικὰ σοῦ λέγω, ἀληθινά, «σήμερον», ὄχι αὔριο, «σήμερον», «μετ᾿ ἐμοῦ», μαζί μου, «ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».

Πράγματι, ὁ Σταυρὸς τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς δὲν ἀποτελεῖ ἓν ἁπλοῦν στοιχεῖον τῆς πίστεώς μας, ἀλλὰ κατέχει «ἐν τῇ θείᾳ Ἀποκαλύψει» θέση μοναδική, διότι εἶναι τὸ κέντρο περὶ τὸ ὁποῖο στρέφεται τὸ ὅλο ἔργο τῆς ἀπολυτρώσεώς μας ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

Ἐὰν ἀφαιρέσουμε τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὴ θρησκεία μας θὰ σβήσουμε αὐτοστιγμεὶ τὸν φάρο ποὺ μᾶς καθοδηγεί στὴν προσόρμισή μας προς τον εύδιο λιμένα της σωτηρίας.

Ἡ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ σημαντικότερη πράξη στὴν ὅλη ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος.

Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ μὲ τὴ σταύρωσή Του διετρανώθη κατὰ ἁπτὸ τρόπο ὄχι μόνο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ ὡς ἀγάπης.

Δὲν μένει παρὰ μὲ τὴν καρδιά μας νὰ ψιθυρίσουμε καὶ νὰ ψάλλουμε καὶ νὰ φέρουμε στὰ χείλη μας τὰ λόγια τοῦ ὑμνωδοῦ: «Προσκυνοῦμεν Σου τὰ πάθη Χριστὲ δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν Σου Ἀνάστασιν».

DSC_0022DSC_0027DSC_0029DSC_0030DSC_0031

Εὐχόμαστε ὁ Κύριος στηριζόμενος στὸ ἄπειρο ἔλεός Του καὶ ὄχι στὴν «δικαίαν κρίσιν» Του νὰ μᾶς χαρίσει καιρὸ καὶ διάθεση μετανοίας, πνεῦμα ταπεινώσεως καὶ τὴν ἐνίσχυση ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ ἀνταπεξέλθουμε στὶς δυσκολίες ποὺ βιώνουμε τὰ τελευταῖα χρόνια.