Ἐτικέττες

Ψυχοσάββατο. Μέρα ξεχασμένη γιὰ τοὺς πολλοὺς τοῦ κόσμου. Ὁ θάνατος εἶναι ἄλλωστε γιὰ τὴ νοοτροπία τῆς ἐποχῆς μας τὸ τέρμα. Οἱ κεκοιμημένοι μᾶς πονοῦν, ἀλλὰ πρέπει νὰ ζήσουμε. Νὰ προχωρήσουμε. Καὶ τὸ μνημόσυνο εἶναι μόνο ἀτομικὴ ὑπόθεση. Ὅταν συμπληρώνονται οἱ μέρες, σαράντα, ὁ χρόνος, θυμόμαστε. Πάμε στὸ ναό. Ἔρχονται καὶ ὅσοι μᾶς ἀγαποῦν καὶ ὅσοι ἀγαποῦσαν τὸν κεκοιμημένο. Καὶ φτάνει. Γιατὶ ἄραγε ὅλοι μαζί, νὰ ἔχουμε δύο ἡμέρες τὸ χρόνο στὶς ὁποῖες νὰ θυμόμαστε πάντας τοὺς κεκοιμημένους.

cebacebfcebbceb9ceb2ceb1

Ἔτσι δεόμεθα ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κεκοιμημένων ὀρθοδόξων χριστιανῶν, βασιλέων, πατριαρχῶν, ἀρχιερέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, μοναχῶν, γονέων, προγονέων, πάππων, προπάππων, διδασκάλων, ἀναδόχων ἡμῶν ἐν τῇ πίστει…

deftera-parousia

Κι ὅμως. Στὸ ψυχοχάρτι τοῦ Σαββάτου τῶν Ἀπόκρεω, πρὶν τὴν Κυριακὴ τῆς ἀνάμνησης ὅτι θὰ ἔρθει ἡ τελευταία Κρίση, ὅπως καὶ τὸ Σάββατο πρὶν τὴν Πεντηκοστή, πρὶν τὴν Κυριακὴ τοῦ ξεκινήματος τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο, ἀποτυπώνεται ὄχι μόνο ἡ μνήμη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐλπίδα.

Μνήμη ὅτι οἱ ἀγαπημένοι μας οὐκ ἀπέθανον ἀλλὰ κοιμῶνται. Μνήμη ὅτι ἡ ἀγάπη δὲν νικήθηκε ἀπὸ τὸ θάνατο. Ὅτι μπορεῖ ἕνα κομμάτι μας νὰ ἔφυγε μαζί του, νὰ τάφηκε στὸ χῶμα, κι ὄχι μόνο ἀπὸ ὅσους γνωρίσαμε, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλους ὅσους ἔζησαν πολὺ πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ἀπ’ αἰῶνος, ὅμως τίποτε δὲν τελείωσε. Ἐπειδὴ Χριστὸς Ἀνέστη ὁ θάνατος ἐσκυλεύθη. Ἐπειδὴ Χριστὸς Ἀνέστη θὰ βρεθοῦμε ξανὰ μὲ ὅλους ὅσους προηγήθηκαν. Κοντὰ στὸ Θεὸ τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός. Ἐν τόπῳ φωτεινῷ καὶ χλοερῷ καὶ ἀναψύξεως. Καὶ δὲν θὰ εἶναι ἡ συνάντησή μας μόνο ἐν πνεύματι. δικό μας καὶ δικό τους.

kathodosadis

 Θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ τὸ σῶμά τους καὶ τὸ δικό μας θὰ βγοῦνε ἀπὸ τὶς κρύπτες τοῦ θανάτου. Καὶ θὰ ἑνωθεῖ ἡ συμφυΐα, σὲ ἕναν τρόπο αἰώνιο καὶ χωρὶς μετατροπή. Ὅπου ὁ ἔσχατος ἐχθρὸς θὰ καταργηθεῖ. Καὶ θὰ εἶναι ἡ ὕπαρξη συνάντηση μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν γλυκύτητα τῆς ὡραιότητος τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του. Ἡ Ἐκκλησία ποὺ δὲν θὰ εἶναι μόνο μιὰ πρόσκληση ἔνταξης στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν θὰ χρειασθεῖ νὰ περιμένουμε.

Προγευόμαστε αὐτὴ τὴν χαρὰ νὰ εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία. Αὐτὴν στὴν ὁποία πιστεύουμε καὶ ζοῦμε τὸ διαρκὲς παρὸν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τῆς συνάντησης ζώντων καὶ κεκοιμημένων, ἁγίων καὶ ἁμαρτωλῶν, μελίσματος καὶ μὴ διαίρεσης, βρώσεως καὶ μὴ δαπανήσεως ἐν τῷ Χριστῷ. Μόνο ποὺ τὰ δύο αὐτὰ Σάββατα νιώθουμε τοὺς κεκοιμημένους πιὸ κοντά μας. Γιατὶ δὲν εἴμαστε μόνο ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε νὰ θυμόμαστε. Ἀλλὰ ὅλο τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ μνημόνευση τῶν ὀνομάτων, μακρόσυρτη ὑπὸ τὸν ἦχο τοῦ «Κύριε ἐλέησον», μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς οἰκείους καὶ συγγενεῖς, ἀλλὰ γιὰ ὅλους ποὺ ἐν Χριστῷ γίνονται οἱ κατεξοχὴν οἰκεῖοί μας. Οἱ ἀδελφοί μας.

Ἂς βρεθοῦμε τὸ ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς καὶ τὸ πρωΐ τοῦ Σαββάτου στὸ ναὸ τῆς γειτονιᾶς μας. Μεγαλύτεροι καὶ μικρότεροι. Πρέπει νὰ ζήσουμε, αὐτὸ εἶναι δεδομένο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ὁ θάνατος γιὰ μᾶς δὲν εἶναι τέρμα, ἀλλὰ μιὰ στάση καὶ ἕνα πέρασμα, ἕνα Πάσχα. Τὴ στάση τὴν περνάμε μόνοι μας, ἀκόμα κι ἂν ἔχουμε τὴν ὥρα τοῦ θανάτου κοντά μας αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀγαποῦνε. Ὁ θάνατος εἶναι ἡ προσωπική μας ἔξοδος, στὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει, νὰ καταλάβει, νὰ συντροφεύσει. Μιὰ ῥοπὴ ὅμως εἶναι ἡ στάση. Καὶ μπαίνουμε στὸ πέρασμα τῆς ἀνάστασης. Συντροφευμένοι ἀπὸ ὅσους ἔχουν προηγηθεῖ καὶ πρωτίστως ὅσους ἀγάπησαν τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Κι αὐτοὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ ἀναγνωρίσουμε Ἐκεῖνον ποὺ θανάτῳ τὸν θάνατον ἐπάτησε. Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε λοιπόν. Καὶ τῶν κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, ἐν δόξῃ ὅταν ἔλθῃς. Τῶν δικῶν μας καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Νὰ συναντιόμαστε στὴν ἀγάπη Σου!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / Προσκυνητής

Advertisements