Ἐτικέττες

Σύντροφος εἶναι, δάσκαλος, ὁ πρῶτος ἀδελφός μας,

ὁ πόνος ὅταν ἔρχεται «ὁ ἄλλος ἑαυτός μας».

Συζήτησέ τον θαρρετά, τί θέλει ἀπ’ ἐσένα.

Ἐρώτησέ τον νὰ σοῦ πεῖ, θέλει πολλὰ ἢ ἕνα!!!

Εἶναι γιατρὸς αὐτόκλητος, τοῦ ἀρέσει καὶ ἡ «κλήση»,

τὴ λύπη ἔχει φάρμακο καὶ τὸ Χριστὸ γιὰ λύση.

Στὰ χέρια του κρατεῖ κλειδιά, ξέρει καρδιὲς ν’ ἀνοίγει,

ἂν δὲν θελήσουν μόνες τους, τὸ «ἄσυλο» δὲν θίγει.

Στὸ πάνσεπτο Μυστήριο τῆς θείας Μετανοίας

ἐντάσσεται ὡς λειτουργὸς μιᾶς ἄλλης διακονίας.

Δέξου  τὸν πόνο ὡς δώρημα κι ἐπίσκεψη Κυρίου,

θυμήσου τὴ Γεσθημανῆ, τὸ Γολγοθᾶ τοῦ Ἀρνίου.

Ὅσοι πόνεσαν κι ἔκλαψαν τοὺς Οὐρανοὺς γνωρίσαν,

τὰ δάκρυα «ἁρδεύσανε» σκληρὲς καρδιὲς κι «ἀνθίσαν».

Ἂν δὲν πονέσει ὁ πιστός, πῶς τὸ Χριστὸ θὰ νιώσει,

ποὺ στὸ Σταυρὸ καρφώθηκε, ἐμᾶς γιὰ νὰ λυτρώσει;

Κρίμα θὰ ἦταν κι ἄδικο ἔναντι τοῦ Σωτῆρα,

ὁ ἄνθρωπος τῶν πόνων Του μὴ λάβει λίγη πεῖρα.

Εἶναι σταυρὸς ὁ ἄνθρωπος ἐν μέσῳ μυστηρίων

κι οἱ πόνοι λόγχες καὶ καρφιά, ψυχῶν τὸ «ἰατρεῖον».

Χωρὶς Σταυρὸ καὶ Γολγοθᾶ Ἀνάσταση ποιὸς εἶδε;

Στὸ χωνευτήρι ὁ χρυσὸς τὴ λάμψη του δὲν πῆρε;

Τεκμήριο οἱ πόνοι μας, ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ μας,

ποὺ ταπεινώνει τὸ ἐγώ, τοῦ ἄσωτου ἑαυτοῦ μας.

Κληρονομιὰ κι «ἀργύρια» ἀπὸ τὴν προδοσία

τῶν Πρωτοπλάστων στὴν Ἐδέμ, τοῦ πλάνου συνεργία.

Τὰ βάσανα κι ὁ θάνατος, μᾶς δείχνουν ἕνα δρόμο,

τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ, τοῦ σατανᾶ τὸν τρόμο.

Ἀδέλφωσε ὑπομονές, τοὺς πόνους δὲς ὡς φίλους·

μὲ πίστη καὶ ταπείνωση δὲ θὰ τοὺς νοιώσεις ἥλους.

Ὁ πόνος ἂν δὲ σταυρωθεῖ μὲ τοῦ Χριστοῦ τὸ Χέρι,

δὲν εἶναι ἀναστάσιμος, καρπὸ Ζωῆς δὲ φέρει.

Παράδοξος, πνευματικός, ὁ πόνος εἶναι «λῶρος»,

καρδιὲς συνδέει μὲ Θεό, οὐράνιος εἶναι πόρος.

Κλίμακα εἶναι θαυμαστή, ποὺ τὴν ψυχή μας φέρνει

ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό, Χάρη Θεοῦ νὰ παίρνει.

Μυστήριο ὁ πόνος μας, ἀγάπη τοῦ Κυρίου,

ποὺ στὸ Σταυρὸ εὐλόγησε διὰ τοῦ Μαρτυρίου.

Μυστήριο, ποὺ ὁδηγεῖ ψυχὲς στὴ σωτηρία.

Μὲ τὴν ἐξομολόγηση βρίσκουν Ζωῆς πορεία.

Τῆς μετανοίας τὸ λουτρὸ μ’ ἐλπίδα μᾶς γεμίζει,

ἀναγεννᾷ τὸν ἄνθρωπο, τὸ βάπτισμα θυμίζει.

Ὁ ἱερέας ἂν κληθεῖ σὲ κάθε νόσημά μας,

φθάνει μὲ τὸ Εὐχέλαιο ὁ Λυτρωτὴς κοντά μας.

Στὸ νοῦ μας νἆναι πάντοτε ἡ θεία Λειτουργία,

ποὺ θυσιάζετ’ ὁ Χριστός, ὤ! τῆς θαυματουργία!

Τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμά Του, τὸ χριστιανὸ θεώνει,

ἂν κοινωνοῦμε ἄξια, τοὺς πόνους ἐλαφρώνει.

Οἱ Ὅσιοι κι οἱ Μάρτυρες μὲς στὴ ζωὴ πονέσαν,

τὴ χαρμολύπη βίωσαν, στέφος φωτὸς φορέσαν.

Στὴν κάμινο τῶν θλίψεων κανεὶς ἂς μὴ λυγίσει,

ἂν ἡ λαμπάδα δὲν καεῖ, πῶς γύρω θὰ φωτίσει;

Μὲ τὴν εὐχή, καρτερικά, καὶ μὲ τὸ κομποσχοίνι

ὁ σταυροφόρος ταπεινὰ τὶς μάχες του νὰ δίνει.

Εἶναι κοινὸ ποτήριο γι’ ἁμαρτωλούς, δικαίους,

οἱ πόνοι καὶ ὁ θάνατος, ἀγάπης καὶ ἐλέους.

Αγκαθινο στεφανι

Ὅλοι παιδιὰ ἑνὸς Θεοῦ σ’ ὡραῖον «Ἀμπελῶνα»,

ποὺ ἀγνώμονα τὸν κάναμε ὀδυνηρὸν κλαυθμῶνα.

Θυσίες θέλει ἡ ζωή, γιὰ νἆναι μυρωμένη,

Χριστὸ ἂν ἔχει ἡ καρδιὰ τοὺς πόνους πῶς γλυκαίνει!

Κάνε τὸν πόνο τ’ ἀδελφοῦ, καρδιᾶς, ψυχῆς σου πόνο·

μ’ ἀγάπη κλείνουν οἱ πληγές, ζῆσε γι’ αὐτὸ καὶ μόνο.

Ὦ στρατοκόπε χριστιανέ, ποτὲ νὰ μὴ γογγύσεις,

τὴ Βασιλεία τ’ Οὐρανοῦ ἂν θέλεις ν’ ἀποκτήσεις.

Καὶ πίστευε πὼς ὁ Θεὸς –γνωρίζει καὶ φορτώνει-

ὅσο ἀντέχει ὁ καθεὶς καὶ μ’ ἄνεση σηκώνει!

Παράδειγμα καὶ φάρος μας ἡ πίστη τῶν δικαίων,

ποὺ βλέπουν τὶς ἀρρώστιες τους δῶρο Θεοῦ σπουδαῖον.

Ψυχόπονος ὁ Λυτρωτής τὄχει σαφῶς δηλώσει:

«Στὶς θλίψεις σου ἂν μὲ καλεῖς, θέλω ἐσένα σώσει»!

Μὲ τοῦ Χριστοῦ τὴ Σταύρωση ὁ θάνατος κι οἱ πόνοι

περόνια χάσαν, δρέπανα καὶ ἔχουν μείνει μόνοι.

Τὸν Κύριό Σου δόξαζε σὲ πειρασμούς, σὲ θλίψεις,

ποὺ λαμπικάρει τὴν καρδιὰ καὶ προλαμβάνει σήψεις.

Οἱ λόγοι Του Ἀλήθεια, πάντοτε θἆν’ μαζί μας,

ἀρκεῖ νὰ Τὸν θρονιάσουμε βαθιὰ μέσ’ στὴν ψυχή μας.

Τὸν πλάνο θὰ νικήσουμε, οὐράνια θὰ γευθοῦμε,

ἐὰν τὰ ἴχνη Του πιστὰ κι ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε.

Δοκιμαστήρι ἡ ζωή, σκληρῶν μαχῶν πεδίο,

χαρὰ σ’ αὐτοὺς ποὺ παίρνουνε ἀπ’ τὸ Χριστὸ βραβεῖο.

Ἂς κάνουμε τοὺς πόνους μας, ὑπομονῆς λουλούδια,

τὶς προσευχὲς θυμίαμα, γιὰ τὸ Χριστὸ τραγούδια.

Ὅποιος καρδιὰ ἀειανθῆ, μέσ’ στὴν Ἐδὲμ φυτέψει,

στοὺς κήπους τῆς Ἀνάστασης, θείους καρποὺς θὰ δρέψει.

Ὁ χριστιανὸς ἐκλήθηκε, ὡς Μάρτυρας νὰ ζήσει,

νὰ μιμηθεῖ τὸν Κύριο, τ’ ἄφθαρτα νὰ κερδίσει.

Ἂς ἀνυμνοῦμε τὸ Θεό, τὸ Πατρικό Του Χέρι,

ποὺ ἀθλοθετεῖ τὶς νίκες μας, Ζωή, χαρὲς προσφέρει.

Σὰν τὸν Ἰώβ, Ὀρθόδοξε, σήκωσε τὸ σταυρό σου,

ἂν θὲς ν’ ἀκούσεις τ’ «ἄξιος» ἀπὸ τὸν Κύριό Σου.

Κάνε ἡ πίστη μας, Χριστέ, ἔρως γιὰ Σὲ νὰ γίνει

καὶ ἡ καρδιά μας θαυμαστά, νέκταρ χαρᾶς νὰ πίνει.

Σ’ εὐχαριστοῦμε Ἰησοῦ, ποὺ μὲ τὴ Σταύρωσή Σου

ἐνίκησες τὸ θάνατο, μὲ τὴν Ἀνάστασή Σου.

Θεάνθρωπε, Φιλάνθρωπε, Σωτήρας μας ἐγίνης,

μὲ τ’ Ἄχραντο τὸ Αἷμά Σου, ῥύπους καρδιῶν ξεπλύνεις.

Εὐλόγησε τοὺς πόνους μας μὲ τοῦ Σταυροῦ τὴ χάρη,

νὰ εἶναι ἐλαφρότερα ἁμαρτιῶν τὰ βάρη.

Καὶ δέξου μας σὰν τὸ Ληστή, τὸ μετανοημένο.

Τὸ Γένος μας ἐλέησε, ποὔχεις Ἐσὺ πλασμένο!!!

 σταυρος

Ἀγνώμων ἁμαρτωλὸς Λ.

Λυτρωτικὰ ἐφόδια γιὰ τὴ σωστὴ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων

Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη