Ἐτικέττες

,

Τὸ βραδάκι τῆς Κυριακῆς, 16 Ἰουνίου, κατὰ τὶς 8:30μ.μ. ἡ Ἐνορία συγκεντρώθηκε στὸν προαύλιο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὴν γιορτὴ ποὺ ἑτοίμασαν οἱ Ὑπεύθυνοι καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Κατηχητικοῦ γιὰ τὴ λήξη τῆς κατηχητικῆς χρονιᾶς 2012-2013.

Ἡ ἐκδήλωση ἄνοιξε μὲ μιὰ προσφώνηση ἀπὸ τὸν Ὑπεύθυνο Ἱερέα Νεότητος τῆς Ἐνορίας μας, Πρωτ. Παναγιώτη Χαβάτζα, ὁ ὁποῖος ἀρχικῶς εὐχαρίστησε καὶ ἐκ μέρους τῶν συνεφημερίων,

  • τὸν Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ μας, Ἀρχιμ. Φιλόθεο Νικολάκη, γιὰ τὴν ἀμέριστη συμπαράστασή του στὸν εὐαίσθητο τομέα τῆς Νεότητας,
  • τὸν π.Γεώργιο Γανωτῆ, παλαιὸ ἐφημέριο τοῦ Ναοῦ μας ποὺ προσεφέρθη ἀφιλοκερδῶς νὰ χρωματίσει μουσικὰ τὴν ἐκδήλωσή μας,
  • ὅλους ὅσους συνέβαλλαν στὴν ἄρτια ἐκδήλωση τῆς γιορτῆς
  • ἀλλὰ κυρίως τοὺς γονεῖς καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Κατηχητικοῦ ποὺ συμμετεῖχαν καὶ ἐργάστηκαν φιλότιμα καὶ μὲ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς γιορτῆς.

Ὁλοκλήρωσε τὴν ὁμιλία του μὲ τὰ ἀκόλουθα λόγια, κάνοντας μιὰ εἰσαγωγὴ καὶ ἐμβάθυνση στὸ λόγο, τὸ περιεχόμενο καὶ τὸ σκοπὸ τῆς ἐκδήλωσης αὐτῆς:

Ὁ τίτλος τῆς γιορτῆς μας εἶναι:

«Πατρίδα, τὸ πιὸ γλυκὸ κομμάτι τῆς καρδιᾶς μας-Πατρίδες τοῦ κόσμου»

               Ἂν ὁ ἄσαρκος Θεός μας ἔλαβε σάρκα, ἂν ἔλαβε κατὰ σάρκα Μητέρα, ἂν ὡς Θεάνθρωπος εἰσῆλθε στὴν Ἱστορία, σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο, ἂν βρέθηκε νὰ μεγαλώνει κατὰ τὸ ἀνθρώπινον μέσα σ’ ἕνα κοινωνικὸ περιβάλλον, σ’ ἕνα περιβάλλον ὅπου συγκεκριμένες γεωπολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς παράμετροι, θὰ λέγαμε σήμερα, προσδιόριζαν τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, ἂν μίλησε μιὰ συγκεκριμένη ἀνθρώπινη γλῶσσα, ἂν ἐφάρμοσε τὶς ἐπιταγὲς τῆς θρησκείας τῶν κατ’ ἄνθρωπον προγόνων Του, ἂν οἱ πρόγονοί Του αὐτοὶ ὀνομάζονται καὶ ἀπαριθμοῦνται στὸ Εὐαγγέλιο, ἂν προέκοπτε κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του «σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι», ὅπως μᾶς λέει ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἂν δηλαδὴ μεγάλωνε καὶ προόδευε, τότε λοιπὸν ὁ Σαρκωθεὶς Θεός μας ἔζησε ὡς ἄνθρωπος μέσα σὲ μιὰ οἰκογένεια, μέσα σὲ μιὰ κοινότητα, μέσα σὲ μιὰ πατρίδα.

            Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Ρωτᾷ ὁ ποιητής. Μὴν εἶν’ οἱ κάμποι, κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι, κάθε της χώρα μὲ τὰ χωριά; Ὅλα πατρίδα μας. Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα, καὶ κάτι πού ‘χουμε μὲς στὴν καρδιά.

                Ἡ ποιότητα τῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν πατρίδα του βρίσκεται στὴν καρδιά του. Εἶναι μιὰ συνείδηση. Μιὰ συνείδηση ὅτι πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ πατρίδα σημαίνεται ἀπὸ τὶς συλλογικὲς ἀξίες ποὺ διέπουν μιὰ κοινωνία, ἀπὸ τὸν μικρὸ κύκλο τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς προσωπικῆς ἱστορίας ὡς τοὺς μεγαλύτερους ὁμόκεντρους κύκλους ποὺ ὀνομάζουμε κοινότητα, λαὸ καὶ γένος καὶ ἔθνος μὲ τὴ μεγάλη Ἱστορία. Καὶ ἀκόμα κάτι· μιὰ ἀγάπη ἀνθρώπινη ποὺ διαχέεται καὶ διαπερνᾷ αὐτοὺς τοὺς κύκλους. Ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς προγόνους, πρὸς τοὺς συγγενεῖς, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους μας, πρὸς τὴν Ἱστορία, πρὸς τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρὰ τῆς ζωῆς, τὸν πολιτισμό, τοὺς πόνους, τοὺς καϋμούς, τὶς μεγάλες δόξες, τὶς μεγάλες ἦττες.

                Ἂν ἡ συνείδηση κάθε ἀνθρώπους ποὺ ξέρει νὰ ἀπονέμει τὶς ὀφειλὲς καὶ τὶς εὐχαριστίες τῆς ζωῆς του κάπου ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, σὲ ἀνθρώπους ποὺ τοῦ χάρισαν τὸ «εἶναι» καὶ τὸ «εὖ εἶναι», τοῦτο σημαίνει τελικὰ σὲ μιὰ πατρίδα, ἂν λοιπὸν ἡ συνείδηση γιὰ τὴν πατρίδα εἶναι μιὰ ἀγάπη, τότε πῶς στ’ ἀλήθεια κάποιοι πιστεύουν ὅτι αὐτὴ ἡ ἀγάπη μπορεῖ ἢ ὀφείλει νὰ γεννᾷ μίσος; Ἐρχόμαστε ἐδῶ στὸ πρόβλημα τοῦ ἐθνικισμοῦ. Μπορεῖ ἡ ἀγάπη νὰ γεννᾷ μίσος; Μπορῶ νὰ μισῶ τὸν διπλανό μου, τὸν ξένο καὶ νὰ λέω ὅτι ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου; Ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίθετο. Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὸν συνάνθρωπό μου ἀπὸ τὴν ἄλλη πατρίδα, πιστεύοντας ὅτι δὲ χρειάζεται ἢ δὲν πρέπει νὰ ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου; Ἐρχόμαστε ἐδῶ στὴν ἐκδοχὴ ἑνὸς διεθνισμοῦ ποὺ στηρίζεται σὲ ἰδέες, ἀλλὰ περιφρονεῖ τὸ ἱστορικὸ φορτίο τῶν λαῶν, τελικὰ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Νὰ ἀγαπᾷ δῆθεν κανεὶς τὴν ἀνθρωπότητα γενικῶς, ἀλλὰ ὄχι τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα ποὺ βρίσκονται γύρω του, ὅπως γράφει ἕνας σύγχρονος διανοητής. Μὰ ἡ ἀγάπη δοκιμάζεται καὶ μεγαλώνει μέσα στὴν παλαίστρα τῶν προσωπικῶν σχέσεων μὲ τοὺς κοντινοὺς ἀνθρώπους, ἐκεῖ ποὺ συνυφαίνεται μὲ τὴν προσωπικὴ εὐθύνη τῆς σχέσης.

                Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ καὶ σὲ μιὰ γειτονιὰ μὲ πολλὲς δυσκολίες. Εἶναι ἀλήθεια αὐτό. Κηρύγματα μίσους, μισαλλοδοξίας, ρατσισμοῦ βρίσκουν εὔκολα νὰ ριζώσουν στὶς καρδιὲς τῶν ταλαιπωρημένων ἀπὸ τὴ σημερινὴ κατάσταση ἀνθρώπων, ἐκείνων ποὺ στὸ σπίτι τους, στὴ γειτονιά τους νοιώθουν νὰ εἶναι ξένοι στὸν τόπο τους, νὰ ἀδικοῦνται, νὰ ὑφίστανται βία. Ἰδέες ναζιστικὲς προτείνονται ὡς λύση. Δηλαδὴ βία ὡς ἀπάντηση στὴ βία. Ἡ ἀξιολόγηση τῶν ἀνθρώπων μὲ κριτήρια φυλετικὰ καὶ ἡ ἠθικὴ νομιμοποίηση τῆς βίας ἐναντίον συνανθρώπων. Ταὐτόχρονα ἕνας διάχυτος ἀμοραλισμός. Περιφρόνηση τῆς Ἱστορίας, προσβολὴ ἀνθρώπων καὶ λαῶν ποὺ ὑπέστησαν γενοκτονίες, εἴτε αὐτοὶ εἶναι ἑβραῖοι καὶ οἱ περιφρονοῦντες συνειδητοὶ ναζιστές, εἴτε εἶναι οἱ δικοί μας Πόντιοι καὶ οἱ περιφρονοῦντες καὶ ἀσεβοῦντες πρὸς τὴ γενοκτονία τους αὐτοχαρακτηρίζονται ὡς προοδευτικοί. Καὶ τὸ κάνουν αὐτό, χλευάζοντας τὴν Ἱστορία μας, γιὰ νὰ μὴ χαρακτηριστοῦν ἐθνικιστές.

                Φρικτὰ πράγματα. Ἀσυμβίβαστα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο. Κανεὶς δὲ μπορεῖ νὰ λέγεται χριστιανὸς καὶ νὰ συντάσσεται μὲ τέτοιες ἀπόψεις καὶ βέβαια μὲ τέτοιες πρακτικές.

                Λέει ὁ ποιητής· Τῆς πατρίδας μου πάλι ὁμοιώθηκα, τῶν φονιάδων τὸ αἷμα μὲ φῶς ξεπληρώνω. Ἡ ἀπάντηση στὸ κακὸ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἂς γεννήσει ἀγάπη, ὑπομονὴ καὶ καλωσύνη.

                Ἂς εἶναι αὐτὸς ὁ τρόπος ποὺ θὰ ζήσουμε τὴν πατρίδα μας. Ὁ καθένας τὴ δική του. Ἂς φωτίζει αὐτὴ τὴ σχέση ἡ εὐαγγελικὴ φράση ὅτι «οὐκ ἔχομεν μένουσαν πόλιν ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». Ἔτσι θὰ ἱεραρχήσουμε σωστὰ τὴν ἀξία τῆς πατρίδας στὴ ζωή μας. Ἔτσι καὶ τὴν πατρίδα μας θὰ χαροῦμε, τὸν κόσμο μας, τὴν Ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ κάθε ἄνθρωπος θὰ εἶναι στὰ μάτια μας μιὰ Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

                Ἐμεῖς ἐδῶ σήμερα θὰ δείξουμε κάπως αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς ξέρουμε, τὴν Ἑλλάδα ποὺ ἀγαπᾶμε.

            Εὐχόμαστε σὲ ὅλους ἕνα ὄμορφο καὶ χαρούμενο καλοκαίρι.

Οἱ Ἱερεῖς καὶ συνεργάτες

τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγ.Γεωργίου

100_1285100_1286100_1287100_1292100_1295100_1298100_1300100_1301100_1303100_1308100_1310100_1311100_1312100_1314100_1317100_1319100_1326100_1328100_1333100_1338100_1339100_1340100_1341100_1344