Ἐτικέττες

,

«Τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Τετάρτῃ τῆς ἁλειψάσης τὸν Κύριον μύρῳ πόρνης γυναικὸς μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου πάθους μικρὸν τοῦτο».

Τὴν Μ.Τρίτη τὸ ἀπόγευμα ψάλλεται ἡ ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου τῆς Μ.Τετάρτης.

Ὅλοι σχεδὸν οἱ σημερινοὶ ὕμνοι ἀναφέρονται στὴν μετάνοια τῆς πρώην ἀνήθικης γυναίκας τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀκόμη καὶ τὸ τελευταῖο τροπάριο τῆς σημερινῆς ἀκολουθίας, τῆς εὐσεβοῦς καὶ μορφωμένης ποιήτριας τοῦ Βυζαντίου Κασσιανῆς, εἶναι ἀφιερωμένο στὴ μεγάλη ὑπόθεση τῆς μετανοίας τῆς ἁμαρτωλῆς γυναίκας τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς τῆς γυναίκας τῆς ἁμαρτίας ἐπίκαιρο εἶναι νὰ σκεφτοῦμε ὅλοι μας σοβαρά, τὸ θέμα τῆς πραγματικῆς μετανοίας. Ὅποιος ἄνθρωπος ἀναβάλλει τὴν μετάνοιά του γιὰ τὸ μέλλον, κινδυνεύει νὰ πεθάνει ἀμετανόητος, ἔστω καὶ ἂν φύγει ἀπὸ φυσικὸ θάνατο, ἀφοῦ ὅλη του ἡ ζωὴ θὰ εἶναι δηλητηριασμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἀγαπητοί, ὅσοι ποτὲ δὲν μετανοήσαμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ἢ ὅσοι ἔχουμε ὑποδουλωθεῖ σὲ ὁποιοδήποτε πάθος, ἂς βάλουμε ἀρχὴ μετανοίας, τώρα -ὄχι αὔριο- ἀπὸ αὐτὴ τὴ στιγμή. Κι ἂν κάποιος εἶναι ἐγκληματίας καὶ ἀρνητὴς καὶ βλάσφημος ἢ ἔχει παραστρατήσει, ἂς μὴ ξεχνᾷ τὸν ληστὴ στὸ σταυρό, τὸν ἀπ.Πέτρο, τὸν ἀπ.Παῦλο, ποὺ ὅλοι αὐτοὶ ἔγιναν ἅγιοι μὲ τὴν πραγματική τους μετάνοια.

 «Ἀλλ’ ὁ τῷ νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς ὡς μόνος ἅγιος καὶ φιλάνθρωπος. Ἀμήν».