Ἐτικέττες

,

«Τὸν Νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἴνα εἰσέλθω ἐν αὐτῶ λάμπρυνόν μου τὴν στολὴ τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσον μέ».

Τὸ ὑπέροχο αὐτὸ ἐξαποστειλάριο εἶναι ἀπὸ τοὺς ποιὸ ἐμπνευσμένους ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ στίχοι τοῦ ὕμνου αὐτοῦ εἶναι ἐμπνευσμένοι ἀπὸ τὴν «παραβολὴ τῶν βασιλικῶν γάμων» (Μάτθ. 22, 1-24).

Ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀθανάτων ψυχῶν μᾶς τελεῖ ἐδῶ στὴ γῆ ἀρραβῶνες πνευματικοὺς μὲ τὸν καθένα μας καὶ μᾶς ὑπόσχεται γάμους αἰώνιους στὴν ἀδιάδοχη Βασιλεία Του.

«Τὴ ἀφάτω σου εὐσπλαχνία, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἠμῶν, νικητὰς ἠμᾶς τῶν παραλόγων παθῶν ποίησον, καὶ τὴν σὴν ἐναργῆ κaτὰ θανάτου νίκην, τὴν φαιδράν σου καὶ ζωηφόρον ἀνάστασιν ἰδεῖν καταξίωσον, καὶ ἐλέησον ἠμᾶς. Ἀμήν».

«Τὴ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ πάγκαλου καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης Συκῆς».

 Τὴν Κυριακὴ τὸ ἀπόγευμα ψάλλεται ἡ ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου τῆς Μ. Δευτέρας.

Ἀπὸ τὴ σημερινὴ μέρα ξεκινοῦν τὰ ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πρῶτος ἀπ’ ὅλους ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ ἀποτελεῖ προτύπωσή Του ἀφοῦ, ὅπως τὸν Ἰωσὴφ τὸν φθόνησαν τὰ ἀδέλφια του, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς φθονήθηκε ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς του Ἰουδαίους, πουλήθηκε ἀπὸ τὸν μαθητή του γιὰ τριάντα ἀργύρια καὶ κλείστηκε στὸν σκοτεινὸ τάφο. Κι ἀφοῦ μὲ τὴν δύναμη Τοῦ ἀναστήθηκε, διέλυσε τὸ κράτος τοῦ θανάτου καὶ ἔγινε ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς.

Τὴν ἴδια μέρα μνημονεύουμε καὶ τὴν ξηρανθεῖσα συκῆ. Κάθε ψυχὴ ποὺ δὲν ἀποφέρει πνευματικοὺς καρπούς, κάθε ψυχὴ ποὺ παραμένει ἄκαρπη δηλαδή, θὰ ἔχει τὴν κατάληξη τῆς συκιᾶς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅταν ὁ Κύριος ἔρθει τὸ πρωὶ , δηλαδὴ κατὰ τὴν παροῦσα ζωή, καὶ δὲν βρεῖ ἀνάπαυση σ’ αὐτὴ τὴν ψυχή, τότε τὴν ξεραίνει καὶ τὴν καταδικάζει στὸ αἰώνιο πῦρ τῆς Κολάσεως. Οἱ θεῖοι Πατέρες, λοιπόν, τοποθέτησαν ἐδῶ τὴν παραβολὴ τῆς «ξηρανθείσης Συκῆς» γιὰ νὰ μᾶς δώσει κατάνυξη καὶ μετάνοια, ὅπως καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ  «πάγκαλου Ἰωσὴφ» γιὰ νὰ μᾶς διδάξουν τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν σωφροσύνη.

«Ταῖς τοῦ παγκάλου Ἰωσὴφ πρεσβείαις, χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἠμᾶς.   Ἀμήν».

Advertisements